Merhaba sevgili arkadaşlar,
Birinci Büyük Millet Meclisi'nin açılışından tam bir yıl sonra, 23 Nisan 1921'de Milli Bayram olarak kutlanmaya başlanan 23 Nisan, Atatürk'ün isteğiyle 1929 yılından itibaren çocuklara armağan ettiği, dünyada eşi benzeri olmayan bir bayram olarak kutlanmaya başlandı. 1979 yılının Birleşmiş Milletler tarafından ‘Dünya Çocuk Yılı’ olarak ilan edilmesi üzerine, TRT bir organizasyon düzenleyerek dünya çocuklarını kucaklamayı amaçlamıştır. Bu tarihten sonra da her yıl 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı olarak kutlanmaya devam etmektedir.
Bu kısa bilgilendirmeyi geçtikten sonra, bu gün pazar olması ve işlerimi bir nebze de olsa hafifletmenin vermiş olduğu rahatlıkla eski albümleri karıştırdım. Bizim zamanımızda fotoğraf makinesi pek yaygın değildi ancak böyle özel günlerde kullanılırdı. Annem de fotoğrafa çok düşkün olduğundan okul merasimlerini hiç kaçırmazdı. İki tane fotoğraf seçtim aralarından.
ilkokula başladık 1 sınıf ve ilk gösterimiz, bendeki heyecan tarif edilemez. 23 Nisan gösterisi için Hikmet öğretmen bir grup seçeceğini söyledi kimler ister deyince neredeyse bütün sınıf el kaldırmıştı. Yalnız şarkılı bir oyundu bizimkisi hem şarkı söylenecek hem de oyunun figürleri sahnelenecekti. Bu durumda öğretmenimiz bizler arasından seçim yapmak zorundaydı. Sıra ile isteyen arkadaşlarımı tahtaya çıkardı sağa dön el çırp, sola dön el çırp, topuğunu sabit tutup ayağını sağa sola döndür gibi komutlar verdi ki kim yapabiliyor kim yapamıyor onu görmek istiyordu. Neyse ki ben yapabilmiştim. İlk seçimi geçtik oyunumuzun adı Küçük Asker idi
sözler hala aklımda:
Küçük asker küçük asker, ne yapıyorsun bize göster. Tüfeğimi alıyorum ben düşmanı kovuyorum...
Yaklaşık bir ay hazırlık yaptık. Beden eğitimi derslerimiz bu oyunu çalışmakla, şarkısını söylemekle geçti. Öğretmenimiz de çok çaba gösterdi bu konuda hakkını yemeyeyim birer birer hepimizle ilgilendi şöyle yap böyle yap diye. Bu oyun için ailelerimiz gitti güzel güzel elbiseler aldı. Oyunu sergileyeceğimiz 23 Nisan gecesi heyecandan uyuyamamıştım hala hatırlarım ya yanlış bir hareket yaparsam diye.
Saygı duruşu, günün anlam ve önemini belirten konuşmalardan sonra, törenleri sunmak için hep en üst sınıflardan bir kız bir erkek iki öğrenci seçilirmiş. Bizim anonsu onlardan duyunca koşar adımlarla okul bahçesinde bizim için ayarlanan alana çıktık ve öğretmenimizin işareti ile başladık. O on dakika nasıl geçti anlamadım. Sonuçta güzel bir oyun sergiledik ve büyük bir beğeni aldık.
Şuna değinmeden de edemeyeceğim, bizler o zamanlar büyük bir heyecan duyardık. Sınıflarımızı bayraklarla, balonlarla, el işi kağıtlarıyla süslerdik ne kadar uğraşıp emek verirdik anlatamam. Bu gün aynı heyecan duyulmuyor gibi, herşeyden soğuduk uzaklaştık, toplum olarak biraz daha sahip çıkmalıyız değerlerimize.
Ve tabi ki Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk onu ve silah arkadaşlarını yad etmek boyun borcumuz. Varlığımızı borçlu olduğumuz Türk Milleti olarak, ne kadar teşekkür etsek az olur saygıyla ve hürmetle anıyorum. 
Bir sonraki projede görüşmek üzere,
Hoşçakalın...
