Yağmurun o eşsiz sesinden ve toprağın mis kokusundan sonra sokakta yürümeye bayılıyorum. Sanki doğa yeniden canlanmış, temizlenmiş ve tazelenmiş gibi geliyor. Belki de biz kirlendik de tek masum kalan bitkiler ve hayvanlardır kim bilir...
Çam ağaçlarının dört mevsim dökülmeyen yapraklarının birçok kuşa yuva olması ve onları tıpkı bir anne gibi kanatları altına alarak sarıp sarmalaması çok etkiliyor beni. Karlı ve soğuk havalarda sığınılacak bir liman ve düşmanlardan saklanılacak bir sığınak oluyor.
İçimden geçenleri yazıyorum, çektiğim bu fotoya bakınca o mutlu günlere gittim ve hep orada kalmak istedim:(