Şiir, hayat hikayesi derken sonuna geldik serinin. İnsanın hayatında bazı anlar vardır ki unutmak mümkün değildir. 19 Temmuz benim için öyle bir gün oldu. O gün çok uzun zamandır beklediğim bir müjde aldım hem de ağlayarak karşıladım. Evet ağladım ve o an aklıma geldikçe hala gözlerim doluyor ve ağlamaklı oluyorum. Ve o dakikadan itibaren bu konuda her konuşmamda dua ile başlayıp dua ile bitiriyorum ve sizlerden de dua bekliyorum.
18 yıl beklenen bir an. Bu zaman zarfında her zaman kendimi "belki zamanı var, belki ben hazır değilim, Allah en doğrusunu bilir" diye motive ediyor sabrediyordum. Kimi zaman maddi açıdan aksamış olsada uzun dönemli tedavilerin ardından en sonunda tüp bebek için karar aldığımız bir dönemin hemen öncesinde Rabbime sonsuz kere şükürler olsun en sonunda müjde ile mutluluk nasip etti. Şimdilik müjdesi inşallah yaklaşık 6-7 ay (bu hesapları bilmediğim için bu şekilde not düşüyorum) sonra kendisi kavuşmak nasip olur. Korkuyorum çünkü iki defa bu durumun sonunu göremedim. Ama en sonunda baba oluyorum ve inanılmaz mutluyum.
O günden bahsedeyim biraz. Bir gün öncesi eşim test için gerekli malzemeyi istedi ve istediği gün aldım ve ertesi gün test yapacaktı. Neyse ertesi gün oldu defalarca test yapması neticesinde hep hayal kırıklığı yaşadığım için artık rutin bir hal almıştı. Aslında testin amacı birkaç hafta içinde tedaviye başlayacak olmamız dolayısıyla kafayı rahatlatmak içindi. Gündüz aklımdan geçti bir ara internet ortamında bu haberin sürpriz bir şekilde verildiği zaman baba adaylarının tepkisini düşündüm ve kendime "yok ya bana yapılsa öylesine mutlu olur abartılı tepki veremem" diyordum. Evet abartmadan ağlayarak tepki vereceğim aklımın ucundan bile geçmedi. Dahası insanın mutluluktan nasıl ağladığını öğrenmiş oldum.
Kendi adıma çok mutluyum ama sizlerden güzel dua ve dileklerinizi esirgememenizi rica ediyorum. Herkesin böyle mutlu anları her daim tatmasını temenni ediyorum. Allah nasip ederse baba olacağım ve daha bir sorumluluk sahibi tabiki...
e.avina