Kişilik olarak pek duygusal bir insan olduğum söylenemez ama bugün bir haber okurken ağlamamak için kendimi zor tuttum..
Yavru minik bir köpeğin balta gibi bir kesici aletle bacakları kesilmiş ve ormana atılmış.. Yavruyu alıp havyan hastanesine getirmişler.. İlk operasyonları atlatan minik yavru maalesef sonraki aşamadaki operasyonu minik bedeni kaldıramadığı için operasyondan çıkamamış.. Yavrunun fotoları içimi nasıl yaktı anlatamam.. O kadar tatlı o kadar minik o kadar sevimli bir cana nasıl oluyor da kıyılabiliyor..insanlar içlerinde ne yaşıyorlar? Bu tür davranışlarla kime neyi kanıtlamak istiyorlar? Parmağına diken batsa dünyayı ayağa kaldıracakken nasıl oluyorda başka canlara kıyabiliyor insanlar?
Yer yüzüne inen en tehlikeli canlı insan olsa gerek.. Hep bir yıkım hep bir canilik hep bir yok ediş.. Geyik yavrusunu önce avlayıp sonra evlat edinen aslanlar gördüm.. Annesi ölmüş kedilere sahip çıkıp büyüten köpekler gördüm.. Fare ile kedinin dostluğunu gördüm.. Havuza düşen çocuğu kurtarıp saran kucaklayan orangutan gördüm.. AMA İNSAN KADAR VİCDANSIZINI NE GÖRDÜM NEDE DUYDUM..
