Bir ağaç düşünün dalları çiçek dolu, kökleri sağlam, dalları uzun... Yemyeşil tüm güzellikleri barındıran... En tatlı meyveleri taşıyan. Buraya kadar her şey çok güzel değil mi?
Peki ya sonra?
Taşlanır dalları meyveleri tatlı diye, salıncak kurulur eğilir dalları güzel diye. Yeter mi? Yetmez.
Kesilir yollara sarkıyor diye...
Biz hep taşladık, kırdık, kestik çünkü güzellikleri görmeyi sevmiyoruz. Güzel olan her şeye hükmetmek istiyoruz.
Şimdi bir kadın düşünün gözlerinden sevgi fışkıran, güçlü duran, geleceğe umut taşıyan, çocuk yetiştiren, gülüşüyle dünyayı aydınlatan, güzelliğiyle göz kamaştıran. Her şey bundan sonra başlamıyor mu?
Sevmek sevilmek istediği için eziliyor, umutları var diye kandırılıyor. Bununla kalınmıyor vuruluyor, kırılıyor ama yetmiyor işkence ediliyor.Çocuklarını düşünüyorsan sus deniliyor. Hep güzel görünsün isteniyor ama kimse bakmasın diye eve hapsediliyor. Evet oluyor bunlar kadınlar öldürülüyor ve işin en acı tarafı öldürenleri de yine bir kadın doğurmuş aslında.
Dünya kötü bir yer diyerek susuluyor ama dünya değil kötü olan insanlar acımasız, insanlar bencil,insanlar...
Meyve veren ağaç taşlanmaz sulanır kurumasın diye yapraklar. Gözleri gülen kadınlar sevilmeli dünya daha da güzelleşsin diye. Eliniz şiddet için değil sevgi için açılsın.
