27 Eylül 1976′da İtalya’nın başkenti Roma’da doğmuştur. Zaman zaman futbolundan çok özel hayatıyla da İtalya’da manşetlere taşınan Totti hem ulusal takım hem de büyüyüp yetiştiği Roma’da lider bir karakter haline gelmiştir.1984 yılında Fortitudo takımında futbola başlayan Totti, 1989 yılında AS Roma'nın minik takımına geldi. Fakat ailesinin maddi durumu iyi olmadığından okulu bırakan Totti, 1993 yılında henüz 16 yaşındayken A takımda şans buldu. 1998-1999 sezonunda Serie A'nın en iyi genç oyuncusu seçildi. 2000 yılında İtalya'da Yılın Futbolcusu ödülünü alan Totti, aynı yıl İtalya millî takımının Avrupa Şampiyonası'nda finale kadar yükselmesinde önemli rol oynadı (Finalde İtalya kupayı kaybetse de maçın adamı Totti seçildi). 2000/01 yılında Kaptanı olduğu AS Roma takımıyla ilk ve tek şampiyonluğunu yaşadı. 2003 yılında İtalya'da Yılın Futbolcusu ödülünü ikinci kez kazanan Totti, 2002 FIFA Dünya Kupası'nda ve 2004 Avrupa Şampiyonası'nda da İtalya millî takımında yer almıştır. 2006 Yılının Şubat Ayında ayağı kırıldı. Sol ayak bileğine platin takıldı (hala bileğinde durmaktadır) ve 4 Ay sonra 2006 FIFA Dünya Kupası'nda İtalya kadrosuna çağrılan Francesco Totti, kupanın ülkesine gelmesinde büyük pay sahibi olmuştur. Totti sadece İtalya'da değil tüm dünyada çok iyi bir performans sergileyip, dünyanın en iyi futbolcularından olduğunu genç yaşlarda kanıtlamıştır. Francesco Totti 2006-2007 sezonunda attığı 26 golle İtalya gol kralı olmuş ve Avrupa Altın Ayakkabı (European Golden Shoe) ödülünü kazanmıştır. Ayrıca; 2000,2001,2003,2004,2007 beş kez Yılın İtalyan Futbolcusu ödülünü kazandı (en çok kazanan). 2010 yılının Ekim ayında dünyanın en prestijli futbol ödüllerinden biri olan Altın Ayak (Golden Foot) ödülünü kazandı. Serie A tarihinin en çok gol atan 2. futbolcusudur. IFFHS'de 2011 yılında Cristiano Ronaldo, Wayne Rooney, Alessandro Del Piero gibi oyuncuları geçerek Avrupa'nın en popüler futbolcusu seçilmiştir. Ayrıca Serie A'da aynı takımda en çok gol atan oyuncu Francesco Totti'dir. Totti UEFA Şampiyonlar Liginde gol atan en yaşlı oyuncu unvanına sahiptir.
1992 yılında profesyonel kariyerine başladığı takım AS Roma'da 28 Mayıs 2017 tarihinde jubile maçına çıkarak emekli olmuştur.
Bugün ki yazımda Roma takımın gururu Francesco Totti ile birlikteyiz. Daha çocukken başladığı futbol hayatında hızla yükselmeyi bildi. Roma takımı ile başarılardan başarıya koştu.
1992-2017 yıllarıı arasında sadece Roma takımında oynadı. Çünkü o takıma aşıktı. Başka takımlar ilgisini çekmiyordu. Real Madrid, Barcelona ve onlarca büyük kulüplerden gelen teklifleri reddeti. Çünkü Roma takımı onun için standart bir takım değildi.
Francesco Totti taraftarlar olan uyumu, yıllar geçmesine rağmen takımın içindeki oyuncalara ağabeylik görevini asla bırakmadı. Bütün bu şartlar Francesco Totti'yi Roma'ya bağlamıştı.
Artık Roma takımına aşık olmuş. Şu Cümleleri ile bu kanıtlamıştır. '' Bir gece 6 kızla dışarı çıktım, hepsini birbiri ile aldattım. Ama Roma'yı asla aldatmam.''
Francesco Totti Böyle bir sağlam karakteri vardı. Yıllar sonra Roma'da jubilesini yaptıktan sonra da ''Efsane'' kelimesi ona artık çok yakışmıştı.
Francesco Totti'nin Unutulmaz Mektubu
Bundan 27 sene önce, Roma'daki evimizin kapısı çaldı. Kapıyı annem, Fiorella açtı. Kapının diğer tarafında bulunan kişiler, benim futbol kariyerimi belirleyecekti. Annem kapıyı açtığında, orada bulunan kişiler, kendilerini futbol direktörü olarak tanıttı. Ancak Roma kulübünden değillerdi, siyah-kırmızı giyiyorlardı.
AC Milan'dan gelmişlerdi. Ve onların takımı için oynamamı istiyorlardı. Ne pahasına olursa olsun… Annem havlu atmıştı. Onun, kapıdaki beyefendilere ne söylediği hakkında bir tahmininiz var mı? Eğer Roma'lı bir çocuksanız, yalnızca iki seçeneğiniz vardır: kırmızı ya da mavi. AS Romaveya SS Lazio. Lakin bizim ailemizde, sadece tek bir seçenek vardı.
Ne yazık ki büyükbabamı tanıyamadım, çünkü kendisi, ben küçük bir çocukken vefat etmişti. Ama o, giderken bana büyük bir hediye bıraktı. Ne kadar şanslıyım ki, büyükbabam Gianluca büyük bir Roma taraftarıydı ve bu sevda ondan babama, babamdan da ben ve erkek kardeşime miras kaldı. Roma'ya olan sevdamız, varlığını sürdürdüğümüz bir olguydu. Ailemizin, kanımızın, ruhumuzun bir parçasıydı bu.
Roma'da olmamıza rağmen takımımızın maçlarını televizyonda çok izleyemiyorduk, çünkü 80'lerde pek maç yayını yoktu. Ama ben 7 yaşındayken, babam bir maça bilet almıştı ve sonunda Kurtlar'ı Stadio Olimpico'da izleyebilecektim. Gözlerimi kapatıp o heyecanı yeniden hissedebilirim. Renkler, tezahüratlar, atılan sis bombaları… Benim içimdeki bir şeyleri yakan Roma taraftarıyla aynı stadyumda bulunan, neşeli bir çocuktum. Bu tecrübeyi nasıl açıklayacağımı bilmiyorum.
Bellissimo
Söylenebilecek tek şey bu. Roma'nın bir parçası olan San Giovanni'de, hiç kimsenin beni, elimde ya da ayağımda futbol topu olmadan gördüğünü düşünmüyorum. Kaldırım taşı sokaklarda, katedrallerin arasında, patikalarda, her yerde top oynadık.
Genç bir çocukken dahi, futbola olan hissim, sevgiden başka bir şeydi. Başarılı bir kariyere ulaşmak için gerekli olan tutkuya sahiptim. Futbol oynamaya, kulüplerin genç takımlarında başladım. Odamdaki duvarda, Roma kaptanı Gianni'nin poster ve gazete küpürleri asılıydı. O bir ikon, bir semboldü. Romalı bir çocuktu. Tıpkı bizim gibi…
Patron, annemdi. Kendisi hala patron. O, çocuklarına fazlasıyla bağlı bir anneydi. Her İtalyan annede olduğu gibi, onda da hafiften bir aşırı koruyuculuk vardı. Bir şeyler olabileceği korkusuyla, evden ayrılmamı istemiyordu. 'Hayır, hayır'' dedi direktörlere. Tek söylediği buydu. ''Kusura bakmayın. Hayır, olmaz.'' Bu bir sondu. İlk transferim, patron tarafından reddedilmişti.
Babam, abim ve beni hafta sonları maça götürürdü. Ama pazartesiden cumaya, kontrol annemdeydi. AC Milan'a hayır demek zordu. Bu transfer, ailemiz için çokça para anlamına geliyordu. Fakat annem, o gün bana bir ders öğretti. Evim, bu hayattaki en önemli şey.
Bundan sadece birkaç hafta sonra, oynadığım genç takım maçını takip eden Roma, bana transfer teklifinde bulundu. Sarı-kırmızıyı giyecektim. Annem bilirdi. Kariyerim boyunca birçok yönden bana yardımı dokundu. Evet, o koruyucuydu —hala öyle!- ama her gün o yeşil sahada olmam için birçok fedakarlık yaptı. O günlerin, onun için çok zor olduğunu biliyorum.
Beni antrenmanlara annem götürürdü. Sahanın dışında beklerdi beni. Ben antrenmandayken 2-3, bazen de 4 saat beklediği oluyordu. Yağmurda, soğukta beklerdi, hiç fark etmeksizin.
O beklediği için hayalimi yaşayabildim. Maçtan önce, Stadio Olimpico'daki 90 dakika boyunca, Roma için ilk kez sahaya çıkacağımı bilmiyordum. Tesislerden stada giderken otobüste oturmuştum ve heyacanım da artmıştı.
Geceki uykumdan kalan sükunet kaybolup gitmişti. Roma taraftarı herkesten farklıdır. Roma formasını giydiğinizde, sizden çok şey beklenir. Size verilen değerin karşılığını vermek zorundasınızdır ama hata yapma lüksünüz de yoktur. İlk maçım için sahaya çıktığımda, evim için oynamanın verdiği gurur hissine yenik düşmüştüm. Büyükbabam için. Ailem için. 25 yıl boyunca bu baskı —ayrıcalık- hiç değişmedi.
Tabii ki de hatalarım oldu. Hatta 12 yıl önce, Real Madrid için Roma'dan ayrılmayı düşündüğüm bir an vardı. Çok başarılı, hatta dünyadaki en iyi takım size teklif yaptığında, hayatınızın başka bir yerde nasıl olabileceğini düşünmeye başlıyorsunuz. Roma'nın başkanıyla konuşmuştum ve o, bir şeyleri değiştirmişti. Ancak en sonunda, ailem ile yaptığım konuşma, hayatın ne olduğunu bana gösterdi. Evin, her şeydir.
39 yıldır Roma benim evim. Futbolcu olarak ise 25 yıldır Roma benim evim. İster Scudetto'yu kazanmak, ister Şampiyonlar Ligi'nde oynamak olsun, Roma'nın renklerini yapabileceğim en iyi şekilde temsil ettiğimi ve öne çıkardığımı düşünüyorum. Umarım sizi gururlandırmışımdır. Kendi düzenini kurabilecek bir adam olduğumu düşünebilirsiniz. Eşim Ilary ile nişanlanana kadar ailemin evinden hiç ayrılmadım. Şimdi buradaki zamanlarıma dönüp baktığımda özleyeceklerim, sanırım rutin, günlük şeyler. Saatler süren antrenmanlar, soyunma odasındaki sohbetler. Sanırım en çok özleyeceğim şeyse, takım arkadaşlarımla içtiğimiz kahveler olur. Bir gün buraya futbol direktörü olarak dönersem, o anlar orada duruyor olacak.
İnsanlar soruyor, neden bütün ömrünü Roma'da geçirdin? Roma benim ailem, arkadaşlarım, sevdiğim tüm insanlar. Roma deniz, dağlar, heykeller., Ve Roma, tabii ki de, Romalılar. Roma, sarı ve kırmızı. Roma, benim için, dünyanın ta kendisi. Bu kulüp, bu şehir benim hayatım. Sonsuza kadar."
Source 1-2
Posted from my blog with SteemPress : https://canburaksimsek.timeets.com/2018/08/19/efsane-futbolcu-francesco-totti/