Dalgaların üzerime üzerime geldiği bir yerdeyim. Aşağı yukarı 20 metre ileride ve 5 metre yüksekteyim. Denize doğru bakıyorum. Aklıma serbest çalışan bireyler geliyor. Şimdi, aynı biçimde hareket eden binlerce dijital göçebe... Hayat bu işte diyorum. Elbette temiz ve hafif esen rüzgârı bulunca... Şimdi, nerede olduğumu söylemeyeceğim. Burası, özel bir yer olsun. Hem neden her şeyi paylaşma gereği duyuyoruz ki? Mesela şimdi buraya neden yazıyorum? Neden bazı anları özel kılmıyoruz? Kendimizi şaçma dünya kurallarına uymak zorunda hissederken algoritmalara uygun yazma gereği duyuyoruz. Şöyle yazmazsan olmaz, şurada bulunmazsan kötü olur, kahve şöyle içilir ... Peh peh peh...
Şimdiyi Özel kılmanın başka bir yolu yok mu? Bütün anları kaydedelim, ancak paylaşmayalım. Bağlantı kablosunu evde unutmuşumdur :) Evet, evet normalde paylaşmak isterdim. Serbest çalışmaya uygun bir kafe buldum. Ancak, bulunduğum noktada serbest çalışma kültürünün oluşmasını için nereden baksanız bir 5 yıl daha gerekli! Çünkü, burada bulunan insanların birçoğu ununu eleyip eleğini asmış ve neredeyse kendi aşmış! Dalai Lama gibi yaşayan ilginç insanların bulunduğu bir yerdeyim. Ama bu ilginçlik kötü anlamda değil. Hayatın anlamını farklı yerlerde bulan insanların arasındayım. Her neyse şimdi insanları bir rahat bırakalım. Herkesin hayatına kimse karışamaz... :)
Bir anlık duralım ve kabloyu bulalım. Şimdi bir 'anlık' bırakalım...
Fotoğraf
Dijital Göçebelik basamağının en altından sizlere seslenmek istiyorum. Burayı kimler okuyor ve konunun ne kadarını hâkim, bunu bilmiyorum. Aynı zamanda da önemsemiyorum. Önemli olan, okunmak mıdır? Yoksa yazarken keyif almak mıdır?
Yakın zamanda birçok iyi film izledim. Bu nedenle, özel hissediyorum. Çoğu zaman iyi film bulmak mümkün olmuyor. Birçok film o nedenle yarıda kalıyor. Güzel müzik ve iyi filme bayılırım. Hatta şimdi yaşadığım anı bozmayacak olsaydı, burada film izleyebilirdim. Ancak, anın tadını çıkarmaya çalışacağım.
İçerik Yazarlığından Sıkılabilir misiniz?
İçerik, iş alanı olarak müthiş bir sektör! Şimdi içinde bulunduğum yerde bile çalışabilirsiniz. Nerede bulunduğunuzun ve ne yaptığınızın hiçbir önemi yok. Önemli olan işi yetiştirmek ve boş zamanlarda anın tadını çıkarmak... Ancak, algoritmaları uygun yazmayı da unutmayalım :)
Algoritmalar demişken, sizinle bir algoritma yazalım mı? Bir blog yazarının blog yazısı yazması ve yayınlaması aşamasından bahsedelim mi?
Algoritmalar ve İnsanlar
Yazar, bir konu hayal eder. Onu yazmak için didinmeye başlar. Yazmaya çalışırken etrafını inceler. Şöyle bir bakar, kim nerede ve ne yapıyor? Bu arada, kahvesinden bir yudum alır. Peki, bu adım algoritma aşamasına dahil midir?
Yazar, konuyu işlemeye devam eder. Arada hive.blog ne durumda diye kontrol eder. Yazmaya çalışan yazar, çevreyi incelerken dalar gider. Algoritmanın ne durumda olduğunu unutur ve gürültü yapan insanlara odaklanır. Çantasından misinayı alıp, balığa çıkmayı düşünür. Şimdi, kaya balığı yakalamak için uygun bir zaman mıdır? İçinden güler ve kıyıya doğru bir bakış atar.
İçerik alanında son zamanlarda fazlasıyla aktif bir dönem geçirdiğini düşünür. Aklına içerik editörlüğü ve içerik üreticisi üzerine yazdıkları gelir. Yazar, arada bir gemileri izler ve kahvesinden bir yudum alır...
Bu geminin burada ne işi var? Bu saatte neyi amaçlıyor? Düşüncelerini bir kenara bırakarak ne için burada bulunduğu aklına gelir. İçerik yazıyorduk değil mi? Algortimalar kimin umrunda? Önemli olan, insanların ruhuna hitap etmek değil midir?
Karl Ivan Zincir, vardır bir aralar. Sahi ya, o ne oldu? Nerede ve Ne Yapıyor?
yazar onu nerede bıraktı? Belki de yakında onun yaşamından biraz bahsedebiliriz. Şimdilik biraz nomadlist üzerinde gezinelim. Sıra, karl ivan zincir'e de gelir.
Saygılarımı ve sevgilerimi sunuyorum dostlar :) Hafif esen rüzgârın tatlı esintisiyle sizleri selamlıyorum. Okuyanlara selam olsun.