Hiç sudan çıkıp ağaçlara tırmanmasaydık ?
Sanıyorum herkes yaşamıştır. Hayatın olumsuz yönleri bazen olumlu yönlerinden daha ağırmış gibi gelir. Muhtemelen sebebi anlık olarak sağlıklı düşünememenizdir. Şu an o durumda değilim. (neyse ki) Fakat yine de ilginç şekilde öyleymiş gibi bir his geldi. Sanıyorum son bir saattir derin bir sohbetin içerisinde olmamla alakalı.
Etik kaygılar, bencil davranışlar, kirli düşünceler, sevgi, nefret, özlem vs vs hepsi bizimle evrildi. Bazıları gücünü yitirdi. Bazıları giderek güçlendi.
Bilim de bizimle büyüdü. Önce insanları iyileştirdi. Dünya üzerinde daha fazla insanın yaşamasına izin verdi. Sonra daha çok insanın ölmesine... Çünkü bilim de her zaman bilim için yapılmadı. Yukarıda bahsettiğim kavramlardan bir türlü sıyrılamadı. Siyasiler ah siyasiler, dünyanın her yerinde siyasiler.
İzninizle birkaç sorum olacak.
Trafik kazasında insanların öleceğini bilseniz ilk aracı üretir miydiniz?
Uçak kazaları belki de yüz binlerce ölüme sebebiyet vermiştir. Uçaklar savaşlarda belki de daha fazla canı almıştır. Wright kardeşler ne hissediyordur acaba?
Yerden 600 metre yükseklikte patlamasına rağmen 80.000 kişinin ölümüne sebep olan o ünlü bomba şu an kullandığımız bilgisayarların varlığına değer miydi?
Her birinizin tek bir yakını için tüm bunlardan vazgeçebileceğini hayal edebiliyorken sayıların bu kadar anlamsızlaşması gerçekten ilginç değil mi?
Bilimi çok sevmeme rağmen bazen düşünüyorum. Keşke sudan hiç çıkmasaydık.
Bunlar bana hakim olan görüşler değil aslında. Sadece kafamda sesi az çıkan doctorlardan birine mikrofonu uzattım. Mikrofona baktı ve "buna mı konuşayım?" diye sordu. En azından söylediklerinin arkasındaydı.