Devam

Öncelikle sağlıklı bir psikoloji ile yaşıyoruz gibi genel bir iddiam yok. Kendim için de böyle bir iddiada bulunmuyorum. Fakat tüm bu değişkenler düşünüldüğünde fena idare etmediğimizi söyleyebilirim. İnsanlığın ilginç bir anlık adaptasyon gücü var. Savruluyoruz ama bir şekilde yolda kalabiliyoruz. En azından çoğunluk için böyle.

Bir yakınımızı kaybettiğimizde sarılacak başka bir şey buluyoruz. "Bu hale düşmemi istemezdi" diyor ve güçlü durmaya çalışıyoruz. Ya da başka birinin varlığından güç alıyoruz. İşler ters gittiğinde küçük bir olumlu noktaya tutunuyoruz. Çünkü işler ters gidiyorsa kafamızda en kötü senaryo dönüp duruyor. Bir tık daha iyisini bulmak bizi ayakta tutmaya yetiyor.

İnsanlar ile ilgili çözülmesi gereken çok şey var. Söylediklerim ve çok daha fazlası muhtemelen bilimsel olarak yer edinmiştir. Hatta şu hormonu salgıladığımız için şöyle tepkiler veriyoruz gibi açıklamalar da mevcuttur. Fakat neden? Psikolojimiz de evrimsel gelişmeden nasibini alıyor mu? Yoksa anlık adaptasyonlar ile sürekliliği sağlanamayan kişiye özel durumda mı?

Bugün doğan bir çocuk binlerce yıl önce doğan çocuklar kadar sert bir hayata kolay adapte olabilir mi? Aynı şekilde binlerce yıl önce doğan çocuklar günümüz dünyasına adapte olabilir mi?

Bana göre bu soruların cevabı: evet. Çünkü halihazırda dünyaya baktığımızda aralarında binlerce yıllık yaşam farklılıkları olan insanlar görüyoruz. Kimisi dağda savaştan kaçılan bir ortamda doğarken kimisi dört yaşında piyano çalmaya başlıyor. Kimisi yiyecek bir şeyler bulabilmek için avlanırken kimisi hangi parametrelere göre günlük besinlerini tercih etmesi gerektiğini öğreniyor. Yani insanlık aynı çağda yaşamıyor. Her yerde aynı zaman dilimini paylaşmıyoruz. Fakat her yaşam şekli bir şekilde benimsenebiliyor.

Herkesi, her şeyi unutuyoruz. Kaybettiğimiz insanları da unutuyoruz aşık olduğumuz insanları da. Bir yerde kalıyor elbet ama günlük hayatımızdan tamamen siliniyor. Ne yaşanırsa yaşansın bir şekilde devam edebiliyoruz

ve ben bu gücün kaynağını merak ediyorum.