Sana da kızgınım.
Tecrübelerimize o kadar saygı duyuyoruz ki; "böyle olur, böyle olacak" gibi düşüncelerden kopamıyoruz. Aksinin yaşanması mümkün değil gibi. Neden? Çünkü bugüne kadar aksi yaşanmamış....
Peki size bir sorum var. Her ilişkinin, her durumun sonucunu tecrübeleriniz söylüyorsa yaşamanın heyecanı nerede? Kendi hayatınızdan spoiler veren bir sesiniz varsa hangi kısmından heyecan duyacaksınız? Her zaman olan şey yine olacaksa, denemeyi bırakacaksak ne anlamı var? Bu hayatın keyfi yok demiyorum lütfen omuriliğinizle bana kızmayın. Fakat tüm ilişkilerinizi tecrübeleriniz belirliyorsa sizin için sürpriz yoktur.
ya da var mıdır?
Eğer tecrübelerinizin kölesiyseniz ve aynı zamanda sürpriz de olabileceğine inanıyorsanız durum biraz daha farklı yöne evriliyor. Sizi bir bakıma korkak olarak görmemi sağlıyor. E tabi ben de kızıyorum. Çünkü o zaman şöyle bir mantığınız oluyor;
Kurunun yanında yaş da yanar.
Tecrübeleriniz size dedi ki; "İnsanlar kötüdür. Yabancılardan uzak dur ve referans ile insan al."
Çünkü tanıştığınız insanlardan zarar gördünüz. Sizi kullanmaya çalıştı vs. Siz bunları yaşamamak için kendinizi dış dünyaya kapadınız. Güvendiğiniz birkaç kişi var. Sadece onlar ya da onların kefil olduğu insanlar var hayatınızda. Hiç darbe almadan yaşadınız. Hiç üzülmediniz. Herkes söylendiği gibi çıktı. Zaten çok insan da tanımadınız. Sıfır risk... Hükümet politikası gibisiniz maşallah....
Şimdi uzak durduğunuz insanlardan bir tanesinin aslında çok sevebileceğiniz bir insan olduğunu düşünün. Zaten insanlardan kaçıyorsanız en az bir tane vardır. Sonra onu şu an hayatınızda çok sevdiğiniz bir insanla eşleştirin. Sevdiğiniz insan hayatınızdan çıktığında ne hissedecekseniz bence aynısını hissetmelisiniz. Çünkü siz kuru yanında yaş da yaktınız.
Bırakın on tane insan size zarar verebilecek kadar yaklaşsın. Dokuzu da zarar versin. Fakat o bir tane insanı tüm bunlardan değersiz görmeyin.
Tavsiyelerim yıpratıcı olabilir. Fakat benim için insan değeri bu şekilde işler. Gördüğüm zararı da umursamam. Eğer aranızda benim gördüğüm zararı daha önemli bulan varsa eğer size de kızgınım.
Biraz da toplumların belirlediği konularda önemli olmaya çalışan ve beceremezse becereni aşağı çekmeye çalışan insanlara kızayım.
Girdiğiniz ortama göre önemli noktalar değişebilir. Güzellik, akademik kariyer, spor becerisi, müzik bilgisi, iyi araba kullanmak, yoğurdu kasede tüketmek vs.... Her gurubun önem verdiği bir nokta vardır. Mesela bu sitede blogunuz kaliteliyse siz önemlisinizdir. Fakat spor konuşulan bir ortamda söyleyeceğiniz bir şey olmayabilir ve o ortamda sizi özel kılan bir şey yoktur. Hatta bilmiyor olmanız ortam kalitesine göre dalga konusu bile olabilir. Aynı güreş müsabakalarında Türk milleti önemliyken, konu kişisel özgürlükler olunca dünya sahnesinde bizi dinleyecek kimsenin olmaması gibi.
Evet biliyorum özgür olmasam bana bunları yazdırmazlardı. Allah razı olsun.
İşte küçük guruplar içerisinde insanlar bu sorunu çok yaşıyor. Kendi için doğru olmayan çevrelerle takıldığında önemini gösterebileceği insanlar olmuyor. Tabi içgüdüsel olarak ön plana çıkma çabası taşıyan insanlardan bahsediyor onlara kızıyorum. Her ortamda önemli olmak zorunda değilsiniz. Olamazsınız da. Fakat bu hırsınız sizi alanınız olmayan konularda embesil davranışlara itebilir... Hemen yüzeysel örneklendirelim.
Yazlık yerdesiniz. Dönemsel takıldığınız ve tamamen komşuluk ilişkilerinden bir araya gelmiş bir grubunuz var. Ortam ve alışkanlık gereği insanlar görsellerine göre ön plana çıkartılmış. Sizin yaptığınız yüksek lisans ise kimsenin umurunda değil. Herkes kaç tane bira içebildiğinizi umursuyor. Aptalca mı? Muhtemelen aptalca ama bu da kimsenin umurunda değil. İşte kızdığım insan modeli burada devreye giriyor.
Size uygun olmayan bir ortamın parçasıysanız bunun farkında olmanız gerekir. Her ortamı domine edemezsiniz. İnsanları aşağılamak da sizi asla istediğiniz noktaya getirmez. Farklı alanlarda insanların sizden üstün olabileceğini kabul etmeniz gerekir. Bu noktada içgüdüsel tepkileriniz devreye giriyorsa durup düşünün. Sürekli kafamızda insanlara kızıyoruz. Bazen arkadaşlarım gelip hayıflanıyorlar. Sevmedikleri bir insana kızıyorlar. Soruyorum öyle zamanlarda;
Bahsettiğin davranışı ben yapsam bu kadar kızar mıydın?
Sorunun cevabı hiçbir zaman "tabi ki kızardım" olmadı. İşte bizi buna iten bu içgüdülerimiz. Kabul etsek de etmesek de aptal kıskançlıklarımız. Hatta halk arasındaki ismi ile çekememezlik. Bunları kimse kendine yakıştırmaz ama inanın istemsiz de olsa yapabiliyorsunuz. Bir davranış sizi rahatsız ediyor ve tepki göstermek istiyorsanız kendinize sorun.
Sevdiğim biri yapsaydı yine böyle tepki verir miydim?
Tecrübelerinin kölesi olanlara ve tepkilerinde istikrarlı olamayanlara selamlar...
