Son bahar aslında büyük bir kareografi. Bizler o çok sevdiğimiz dallarımızdan kopartılırken rüzgârın bizim için hazırladığı o büyük sonatta kendimizi buluyoruz. Dönüp duruyoruz, bazen birbirimize dokunuyoruz. Her tarafımızı bir kırılma kaplıyor dokunuşlarda. Umudumuz da sevgimiz de özlemlerimiz de o dokunuşlara gizleniveriyor. Kimimiz daha büyük, bazılarımızın daha fazla köşesi var daha heybetli duruyor. Bazılarımız daha sarı. Aramızda kahverengiler de var. Sonra bir anda yağmur çıkıp geliyor. Islanıyoruz... Her damla çarptığında eğilip bükülmemek için direniyoruz. Kimimiz yükseklerdeki dallarda kimimiz daha alçaklarda... Sonuçta yüksekten veya alçaktan bir gün hepimiz düşüyoruz.