Bitmeyen okul ve bitmeyen sınavların olduğu şu günlerde birisi benim okulumu bitirmek için daha fazla çaba sarf ediyor. Okula ilk başladığım da kimseyle anlaşamamış olan ben bir süre geçtikten sonra dört kişilik erkek grubunun tek kadın üyesi olmuştum. Okula sınavlara girmek için değil o grup için gittiğim bir dönem vardı. Şu an sadece ikisini görüyorum diğerleri pek benlik insanlar değillerdi zaten. Okulun yakınlarında kahvehaneden bozma bir yere gider batak oynayıp kivi içerdik. Zaten kırk yılda bir gidiyorum diye içlerinden en kötü oynayan o gün oynamazdı. Bana ' Sinsi ' diyorlardı çünkü ihale zamanı sesimi çıkarmayıp ihaleye gireni batırmaya bayılırım :D. İçlerinde Ümüt diye bir arkadaşım ile her zaman çok gülmeli sohbetlerimiz olmuştur. Kız arkadaşı ile ne zaman sorun yaşasa bana anlatırdı. O cocuk mezun oldu ve şu an benim derslerime asistan olarak giriyor. Sınıftakiler anlamasın diye ilk başta birbirimizi tanımıyormuş gibi takılmaya çalıştık. Çünkü bana yapacağı ayrımcılıkları farketmesinler istedik. E öyle olmadı benim ağzımdan kaçan sözcükler ve onun arada bana hitap şeklinden anladılar. Yine de o cocukların gözü önünde cok abartmadan sohbet ediyoruz. Her neyse ben bu sene okulu bitirmek için çabalamaya başladım ama hep aksilikler hep sorumsuzluklar derken çok zorlanıyorum. Ümüt burada devreye giriyor. Notumu girmeyi unutan hocayı gidip o darlıyor. Gözetmen olarak girdiği sınavlarda beni gözetlemiyor. Hatta kopya çekmediğim zaman gelip azarlıyor. 'Kızım mal mısın sen niye bakmıyorsun?' diye. Bugün yıllardır veremediğim uygulama dersimin bir sınavını o yaptı aşırı uykusuzluktan neredeyse hepsini yanlış yapmışım. Sesini çıkarmadı ve tertemiz bir sınav notu beni bekliyor. Bu sizlere adil gelmeyebilir. Ama Ümüt benim gibi kopya ile geçenlerden ve okulda değil çalışırken öğrenildiğini biliyor. Çünkü işim öyle çok bilgi gerektirecek meşakkatli bir iş değil. Ezberi yapılması gereken bir kaç şey var ve ben onları yıllardır gidebildiğim günlerde yanlışlıkla ezberlemişim. Ki bunlar bir yana boşuna okuyorum bu işi yapmak asla istemiyorum. Sırf birilerinin hatırı ve emeği için bitecek okulum.
Bir sabah sınava gitmek için uyandığımda evime hırsız girdiğini gördüm. Psikolojik ve maddi çöküş, polis beklemece derken sınavıma gidemedim. Ümüt sınavı dert etmememi söyledi. Dert etmedim ve güzel şeyler oldu. Ben batak oynarken nasıl böyle bir arkadaşlık kurdum bilmiyorum. Asistan olduğu için köpek gibi çalıştırıldığı işlerin arasında bir de benim unutulan notlarımla ve daha başka bir sürü sorunumla uğraşıyor. Tek istediği mezun olmam.
Yaşasın Ümüt Hoççaaam! Yaşasın Okul Çıkışı Batakları!
