I have understood one more time that the reliance among people is decreasing day by day. Especially around big cities people even don't know their neighbours at the same building.
Let me explain where this subject came from...
The smart watch which I bought for my daughter made me understand that much better. This watch has some properties like location determation with GPS, doing telephone calling with 10 People, sending warnings in case of going out of the area determined, the SOS button and showing the roads that she goes during the day. She is very happy for having this watch because she doesn't realize that all the things she will do is under control... Unfortunately she will never know the feeling how nice to play games with her friends at streets and playgrounds... But know all we do for her is taking to gymnastic and swimming... Actually its also very tring for the parents because we always need to make plans according to this activities in our life...
So the question is ; are they really happy like this or do you think that we are really happy??
Içinde bulunduğumuz zamanda insanlara olan güvenin nekadar azaldığını birkez daha hatırladım. Ozellikle buyuk sehirlerde çoğumuz apartmanlarinda oturan insanları bile tanımıyor .
Bu konuya nerden geldim :(
Hafta sonu 7 yaşındaki kızım için aldığım akıllı çocuk saati bunu daha iyi anlamam sağladı. Daha 7 yaşında ve güvenlik nedeni ile Çocuklar için üretilen saat telefon ile tanıştık. GPS ile konum belirleme , tanımladığınız 10 kişi ile telefon görüşmesi yapabilme , GPS ile harita üzerinden alan belirleyerek belirlediğiniz alan disina çıkması durumunda uyarı gönderme , SOS tuşu ve gün içinde izlediği yolları gösterme gibi birçok özelliği var.
O daha durumun farkında olmadığı için çok mutlu .Ama aslında tüm hareketlerinin kontrol altinda oldugunu anlamis degil.Sokakta arkadaşları ile doya doya oynamanın nasıl birsey olduğunu malesef hiç bilemeyecek. Sosyalleşme adına tek yaptigimiz etkinlikten etkinliğe , Jimlastik den yüzmeye koşmak . Aslında bu çocuk kadar bizi de yoruyor. Tüm planlarımizi, hayatımızın akışını buna göre duzenliyoruz.
Sonuç olarak çocuklarımızı mutlu etmek için bukadar çaba göstermemize rağmen acaba gerçekten mutlular mi ? Ya da biz nekadar mutluyuz ?