Sümer şehirlerinin gökyüzü her zaman yıldızlarla bezeli olsa da, o günlerde farklı bir hava vardı. Yıldızlar sanki gizli bir mesaj taşıyor, gezegenler her zamanki düzenlerinden saparak beklenmedik hizalanmalar gösteriyordu. Uruk pazar yerinin sabah hareketliliğinde, herkes bu değişimleri konuşuyordu. Halk, günlük yaşamına devam ederken bir yandan da gökyüzünde olup bitenlerin anlamını çözmeye çalışıyordu. Tüccarlar mallarını sergiliyor, kadınlar taze meyve ve sebze arayışındaydı, ancak herkesin aklında aynı soru vardı: “Yıldızlar neden böyle davranıyor?”
O sabah, Tarum her zamanki gibi pazar yerine gitmişti. Tezgâhında çömlek yaparken, yanında birden yaşlı bir adam belirdi. Adamın yüzü, yılların izlerini taşıyor, gözlerinde ise derin bir bilgelik parlıyordu. Sessizce Tarum’un ellerindeki kili izledi. “Toprağı nasıl hissediyorsun, genç usta?” diye sordu yaşlı adam, bakışlarını Tarum’un gözlerine dikerek. Tarum şaşırmıştı. “Toprak mı? Ona şekil veriyorum, başka ne olabilir ki?” Yaşlı adam, hafifçe gülümseyerek başını salladı. “Toprak, sadece bir malzeme değildir. Yıldızların enerjisini taşır. Evrenin sırlarını içinde saklar. Ona sadece şekil vermek değil, onu anlamak gerekir.” Bu sözler, Tarum’un kafasını karıştırmıştı. Yaşlı adam, bir süre daha sessizce Tarum’a baktıktan sonra, pazar yerinin kalabalığında kayboldu. Ancak söyledikleri, Tarum’un zihnine derin bir iz bırakmıştı.
Genç çömlek ustası Tarum, bu soruyu en derinlerde hissediyordu. O sabah yine pazar yerindeydi ve dün gece gördüğü tuhaf rüyanın etkisinden hâlâ çıkamamıştı. Rüyasında yıldızlar, zamanın sarmal iplikleri gibi birbirine karışmış, evrenin dokusu açığa çıkmıştı. Tarum, bu görüntülerin sadece bir rüya olup olmadığını sorgularken, yaşlı adamın söyledikleri aklından çıkmıyordu: "Toprak, yıldızların enerjisini taşır.” Ama bu sözler ne anlama geliyordu? Toprak, sıradan bir malzemeden daha mı fazlaydı? Bu sorular zihnini kemirirken, gökyüzüne tekrar baktı. Yıldızlar, önceki geceden daha parlak ve huzursuz görünüyordu.
O sırada, Uruk’un tapınaklarında rahipler endişeyle gökyüzünü gözlemliyordu. Yıldızların bu alışılmadık hareketleri, Sümer'in tanrıları arasında bir değişimin işareti olabilirdi. Rahiplerin bildiği kadarıyla, bu göksel hizalanmalar kozmik dengeyi işaret ederdi. Özellikle Ninlil ve Enlil’in kaderi, bu dengeyle iç içeydi. Enlil, Ninlil’in aşkıyla yeraltına sürüldüğünden beri, yeraltı tanrılarının dünyasında büyük bir karışıklık yaşanmıştı. Ninlil’in zamanın dokusuna müdahale etmesi, sadece Enlil’i kurtarmakla kalmamış, evrenin dengelerini de sarsmıştı. Belki de bugün yıldızların gösterdiği bu düzensizlik, o müdahalenin yankılarıydı.
Fakat rahiplerin çoğu bu kozmik sırların tam anlamını kavrayamıyordu. Ninlil’in fedakârlığıyla yeraltına inip Enlil’i geri getirmesi, Sümer’in kadim bilgelerince bilinse de, bu olayın evrenin her bir köşesini nasıl etkilediği tam olarak anlaşılmamıştı. Yine de bazı işaretler vardı: Sümer’in halkı ve rahipleri, her geçen gün büyüyen bu kozmik değişimin farkındaydı. Yıldızların yer değiştirmesi ve gezegenlerin farklı hizalanması, tanrıların dünyasında yeni bir düzenin başlangıcına işaret ediyordu. Ama bu başlangıç, nasıl bir geleceğin kapısını aralayacaktı?
O sırada Tarum, yaşlı adamın söylediklerinin peşini bırakmıyordu. Toprağın evrenle olan bağlantısını anlamaya çalışırken, gökyüzündeki değişimlerin sadece yıldızlardan ibaret olmadığını fark etti. Gözleri, pazarın dışındaki tapınaklara çevrildi. O tapınaklar, yıllardır gezegenlerin ve yıldızların döngülerine göre inşa edilmişti. Bu tapınaklar, sadece ibadet yerleri değil, aynı zamanda kozmik enerjinin odaklandığı merkezlerdi. Tarum, birden yıldızların ve toprak arasındaki bağlantının tapınaklarda saklı olduğunu hissetti.
O gece Tarum, yeniden bir rüya gördü. Fakat bu kez rüyasında yaşlı adam yoktu, Ninlil ona gözüküyordu. Ninlil’in yüzü, yıldızların ışığında parlıyor, dudaklarından sessiz bir şarkı yükseliyordu. Bu şarkı, zamanın ipliklerine dokunan bir melodi gibiydi. “Toprak,” diyordu Ninlil, “Zamanın sırrını saklar.” Tarum, birden uykusundan sıçradı. Yaşlı adamın sözleri, Ninlil’in şarkısıyla birleşmişti: Toprak, evrenin başlangıcını ve sonunu içinde taşıyordu. Bu, sadece bir çömlek ustasının anlayabileceği bir sır değildi; bu, Sümer'in tanrılarının bile yüzyıllardır sakladığı bir sırdı.
Tarum, ertesi sabah pazar yerine gitmeden önce, tapınağın önünde durdu. Tapınağın dev sütunları, gezegenlerin hizasına göre inşa edilmişti. Bu sütunlar, yıldızların enerjisini toprağa yönlendiren kanallar gibiydi. Tarum, yavaşça tapınağın kapısına doğru ilerledi ve tapınak rahiplerinden biri onu karşıladı. Rahip, Tarum’un yüzündeki karışıklığı fark ederek ona sordu: “Sen de mi yıldızların çağrısını hissediyorsun?” Tarum, başını salladı. Rahip, onu içeri davet etti ve tapınağın en kutsal bölümüne götürdü. Burada, kadim tabletlerde yazılı olan bilgileri gösterdi: “Toprak ve gökyüzü, aynı dokunun parçalarıdır. Sümer’in toprakları, evrenin başlangıcından beri kozmik enerjiyi taşır.”
Bu sözler, Tarum’un zihnindeki tüm boşlukları doldurdu. Yıllardır çömlek yaparken hissettiği, ama anlamlandıramadığı o derin his, aslında evrenle bağlantılıydı. Toprağa dokunmak, yıldızlara dokunmaktı. Tarum, artık biliyordu ki yaşlı adam haklıydı: Toprak, sadece şekillendirilen bir malzeme değil, zamanın ve evrenin enerjisini saklayan bir anahtardı. Ama bu anahtar, neyin kapısını açıyordu? Tarum, bu sorunun cevabını henüz bulamamıştı, fakat bir şey kesindi: Evrenin dengesi bozulmuştu ve bu bozulma, Sümer’in geleceğini derinden etkileyecekti.
Tapınaktan çıktığında, yıldızlar hâlâ gökyüzünde huzursuzca parlıyordu. Tarum, rüyasında Ninlil’in fısıldadığı sırları anımsadı: "Zamanın sırrı toprakta." Bu sır, yıldızların ve gezegenlerin hizalanmasını açıklıyordu, ama aynı zamanda çok daha büyük bir şeyin habercisiydi. Sümer halkı, bu göksel düzensizliğin farkında olsa da, asıl tehlikenin ne olduğunu henüz anlayamamıştı. Tarum, bu sırrın peşine düşmeye kararlıydı. Fakat bilmediği bir şey vardı: Zamanın bu bozulması, sadece Sümer’i değil, tüm evreni etkileyecek bir felaketin başlangıcı olabilirdi.