Başlıkta da belirttiğim üzere bu yazı bir doğum günü hediyesi üzerine. Öyle bir hediye ki herhangi bir şekilde sesini duyma bile imkanına sahip olamadığım bir arkadaşım tarafından kaderin de yardımı ile gönderildi.
7 ay oldu onu görmeyeli, varlığını hissetmeyeli, konuşup dertleşmeyeli. 7 koca ay! Belki size çok basit geliyor olabilir, kimileriniz belki sevdiklerinizi yıllardır görememiş olabilirsiniz ama can arkadaşımın bizden alınması biraz farklıydı. O şimdi yaşadığım yerden yaklaşık 100 kilometre uzakta. İsmini bile anmaktan hoşlanılmayan bir yerde. Hem de ne uğruna, birilerinin hırsları nedeni ile.
Neyse, uzatmak ve kendimi içinde hissettiğim bu çukura sizi de sokmak istemiyorum. Sadece bugün bana hiç olmayacak bir şekilde doğum günü hediyemi gönderdi. Yanında bir de beni merak etmeyin, iyiyim, dediği bir mektup.
Bugün uzun zamandır hissetmediğim kadar ağlama ihtiyacı hissettim onun bu sürprizi karşısında. Keşkeler ile boğuşurken bu halimi paylaşabileceğim tek yere yazmak istedim.
Sevdiklerinizi arayabiliyorsanız arayın olur mu? Benim yerime konuşun onlarla. Belki onların da güzel bir sözcüğe ihtiyacı vardır.