ben bir papatyayım yol kenarında
kırılmış kalbimle birlikte
hayat akıp geçiyor yanımdan
nedensiz ağlamalarım
nedensiz kahkalarım
nedensiz sevmelerimle birlikte
hayatın geçip gitmesini izliyorum
ama sonuçta ben bir papatyayım yol kenarında
ve çiçek olmam gerektiği söyleniyor
aslında ben
evet ben
belki de ben
hayır hayır
ben bir papatyayım yol kenarında
herkes herkesten bir haber
kendimden alıyorum gücümü
bazen kelebekler, arılar ya da sinekler arkadaşım
ama ben bir papatyayım
seviyor sevmiyor papatyalarından
peki ya papatya
sıkılmadın mı oyunlardan
hayır hayır en güzel çiçeklerden papatya
itiraf edemiyorsun kendine bile
sıkıldın papatya olmaktan
seviyor sevmiyorlardan
ama sonuçta ben bir papatyayım yol kenarında
cesaretim yok
biliyor herkes bunu
yine de sor hadi
papatyalar uçabilir mi?
Bu şiir tamamen bana ait, umarım beğenirsiniz, sevgilerle...