Geleceğin Alaçatısı : Ayvalık/Küçükköy

Herkese merhaba !

Gezdik tozduk gezdik tozduk ama burnumuzun ucundaki yeri hep es geçmişiz, halbuki 10 dk. yürüsem bambaşka bir dünyaya adım atacakmışım. Görüntü Alaçatı gibi köy kahvesinde teyzelerle börek yiyorsunuz, sokaklarında atlar geziyor ama bir çok ünlü ressam atölyesini de sergisini de buraya açıyor. Hazırsanız kemerleri takın, başlıyoruz..

Rumlar buraya ''Yeniçarohori'' diyorlar, sebebi eskilere dayanıyor. 1400'lü yıllarda Fatih Midilli adasını almak istemiş, yeniçerilere de emir vermiş burada bir oba kurulacak diye. Adayı almışlar almasına ama isyanlar devam ettiği için, yeniçeriler bir süre bu bölgede kalmışlar. Yeniçerilerin yuvası haline gelen bu yere Rumlar yeniçerilerin yeri '' Yeniçarohori'' demişler. Gelelim 1800'lü yıllara; Ayvalık Rumları , Osmanlı'dan özerklik alınca, Rumlar yavaş yavaş yine buraya toplanmışlar, bunca mimari ve güzel görüntü de o zamandan ortaya çıkıyor diyebiliriz.

Ayvalık'tan otobüse binip gitmek mümkün, kendi aracınız varsa zaten çocuk oyuncağı bu iş. Ulaşım olarak herhangi bir sorun görmedim, yani genel olarak bir sorun görmedim desem daha doğru olur. Alaçatı gibi ''PARAÇATI'' olayına döneceğini sanmadığım yerlerden biri. Zamanında terk edilme noktasına geldiği zaten sokaklarına girmeye başlayınca anlaşılıyor, yavaş yavaş merkezine geldiğinizi restore edilmiş evlerden ve yapılardan anlıyorsunuz. Ne Alaçatı gibi mavi ve beyaz hakim burada, ne de Ayvalık'taki o koku, Cunda'ya da benzemiyor.Bunu neden nasıl neden nasıl diye düşünmeye koyuldum. Köy kahvesi deyince herkesin aklına; ezan saatini bekleyen yaşlıların pineklediği, gençlerin bahçesinde gelen geçeni izlediği köhne ve çirkin yerler geliyor. Benim artık gelmiyor çünkü bu köy kahvesinde çocuklarla ,kadınlarla beraber oturup sizi ferahlatacak bir şeyler içebiliyor ve yanında lezzetli ellerle yapılmış böreklerle açlığınızı geçiştirebiliyorsunuz. Bu bölgelerdeki köy kahvesi mantığı biraz daha avm içindeki ortak kullanım alanları gibi. Yöre insanı; diğer bölgelerdeki insanlara nazaran kadını ve çocuğu daha da aktif hayatın içine soktuğu, kendisi ile birlikte sosyalleşmesini sağladığı için buna da şaşırmam tuhaf oldu. He ne diyorduk ; düşünmeye koyulduğum şeyi, buz gibi karadut suyu içip gölgede dinlenirken cevapladım. DENİZE ÇIKMIYOR SOKAKLAR.

Evet sokakları denize çıkmıyor. Diğerleriyle her şeyi aynı aldığı rüzgar açısı bile, fakat sokakları bir şekilde denize çıkmıyor. Deniz görmek için biraz fazla yürümek gerekiyor. Bu sorunun cevabını bulduktan sonra sokaklarda hunharca yön tayin etmeden gezmeye koyuldum. Börekçi yanına açılmış art galeriler, sanat atölyesi yanında hiç sırıtmayan köy kahveleri derken geziyi bitirdim.

Sokaklar aynı taş ve dengesiz, rahat ayakkabısı olmayan akşam biraz zırıldayabilir. Evler her zaman olduğu gibi taş ve rengarenk boyanmış, bu evler ya bir butik otele çevrilmiş, ya bir galeriye, bazıları atölye olarak kullanmayı tercih etmiş bazıları da köy bakkalı. Kapital canavar daha yolunu bulamamış yani buraya gelmenin. Sokağı dönünce pat diye karşınıza ''Gratis'' çıkma şansı bir 10 -15 yıl daha yok gibi. Deri tasarımı yapan atölyeler, heykeltıraşlar, ressamlar, bestekarlar, zanaat yapan da sanat yapan da kaçmış dünyadan gelmiş buraya. Hem doğal köy hayatı yaşıyor hem de sanatını icra edecek huzuru ve dinginliği buluyor. Evet sokaklarda sahipsiz , evet , tamam oraya da geleceğim. Buralarda at olmazsa olmaz demek saçma olur ama nedense sürekli atlar var etrafta, ne zaman görsem L&M dizisindeki Ali Atay'ın '' At mı ?'' dediği ses çınlıyor. Turistik olabileceği üzerinde duruyorum çok ciddi bir konuymuş gibi.

Restore edilmiş evler ve eski işyerleri öylesine güzel , öylesine sanatsal görünüyor ki, ister orada kahveyi 25 liradan sıkıştırın isterseniz dünyanın imrenerek bakacağı heykellere, renklere şekil verin. Boşnaklar yıllar önce Sarımsaklı'ya gelmişler köylerini bırakıp, bir çok farklı nedeni var tabi bunların, zorluklar desek genel anlamda cevap olur diye düşünüyorum. Değeri 1 olan dökük evlerine iki sanatçı talip oldu diye , hepsi birden 7-8 demeye başlamış, eee yer mi Anadolu çocuğu bunu, yemez. Köy meydanını merkeze alarak, çember şeklinde genişleyen bir restorasyon ve gelişme gözünüze çarpacak bu Anadolu Çocuklarının yemediği yerde.

İlk girerken, ''Ulen nereye geldik bizim köyün 8 şiddetle depreme maruz kalmış hali bu ne !!'' diyorsunuz. İki sokak gidip bir iki sağ sol yaptıktan sonra o cümle şuna dönüyor '' Burası Midilli mi ? Kos mu ? .. Afgan mı Fas mı ? Aşk deniz gören evdeki teras mı ? '' Sözlerinizi size öyle bir yutturuyor ki, üstüne bir bardak su içmeden de nefes aldırmıyor. Belediye bu için birini tahsis edebilir, su verme işi..

17-18 tane sayabildiğim galeri,müze ve atölye var. Bunların hepsini gezmenizi şiddetle tavsiye ediyorum. İlla bir şey almak zorunda gibi hissettiğiniz köşe bakkal mantığıyla zaten böyle yerler gezilmez. Butik otellerin altını genelde kafe gibi yapmışlar bu da hem kalana hem gezene bir hizmet oluyor. Dış kapıları hep açık olduğundan kafayı uzattığınız gibi içeride geniş bir avlu görüyorsunuz. Rengarenk tablolar, süsler, boyanmış taşlar derken köyden sanat akıyor ulen resmen.

Kabbak Evi, Kuca , Coffee Shelter, Zet Cafe, Kafanaki Mutfak, Potoplika, Ateliler Sanat Merkezi, Yeniçarohori Antique Art, Artura Art Craft, Artura Gallery , Kent müzesi ve Sanat Galerisi, gezinizde ilk önce gezmenizi tavsiye ettiğim yerler arasında. ''Sokakları temiz, kedi -köpeği huzurlu, Atları huysuz, insanı güler yüzlü bir yer arıyorum, bir iki saat kafa dinlesem, kendime vakit ayırsam'' diyorsanız. Gelin ve yaşayın bu dediklerimi. Cebinizde ister 20 lira olsun, isterse trilyon, aynı şeyleri yiyip, aynı yoldan yürüyor ve bir heykele bakarken aynı hazzı alıyorsunuz. Keyifli gezmeler, bol güneşler herkese.

Haritayı da şuraya koyalım ki, yolu düşen olur, geçerken uğrayan olur. Önizleme olarak zihnimize yer etsin.