Kâtip olur gece, kalemi dokundurur bamteline. Demene gerek yok "kâtip arzu hâlim yaz yâre böyle" diye.
Bilir yanan gönlün inlemesini, çözer iplik iplik sernâmesini, okur âşığın en gizli esâmesini...
Konuşur ay, gülüşür yıldızlar, dinlendirir gökkubbeyi gecenin ağırbaşlılığı, siler gündüzün hafifliğini... Koyudur bu yüzden, siyahı sever gece, açılıvermez hemen, sır söylemez ehil olmayana, hüzünle dolmayana ümmetin derdiyle yoğrulmayana.
Gözlerde nem kalpte hüzün, yürekte AŞK arar gece... Dökülür aşığa kelime kelime, hece hece... Ağızdan çıkan her boş kelâm perde örer sadece... Yönün kıbleye olmadıktan sonra, hep kıyamda durmak nafile... Gel ey sen aşk isteyen bu gidişin nereye? Gülü talep ediyorsan yönün döndür gülzâre. Etme dikenden şikâyet, dikensiz gülün asaleti olmaz, kul imtihansız marifeti bulmaz.