Ne zaman ki biz, bizi kaybettik , cocuklarimizi da kaybettik.
Bizim zamanimizda cocuk suclari olarak ; okul kolidorlarinda kosmak, Istiklal marsi okunurken duzgun durmamak ,el kaldirmadan ogretmenle konusmak geliyordu.
Ya da bayramda , bayram namazina gec kalmak, seker toplarken birkac sekere birden el uzatmak, arabalarin arkasindan kosmak , cocuk suclari olarak konuşuluyordu.
Ne oldu bize ki artik cocuk suclari olarak annesini kesmek , babasini silahla tehdit etmek, sokakta araba yakmak, ogretmenini kose basinda sislemek, guvenlik kamerasina el sallayarak hirsizlik yapmak kayitlara gecer oldu.
O cocuklar mi başkaydı, bu cocuklar mi baska? O anne babalar mi baskaydi , bu anne babalar mi baska ? O gunku terbiye metodlari mi baskaydi bugunku terbiye metodlari mi baska?
Biz nerede hata yapıyoruz?
Yapiyoruz ki yani basimizda buyuyen o masum yuzlu sevimli cocuklar , bir sure sonra dünyamızi zehir edecek hale geliyorlar ...
Takipte kalin sevgilerle....