Peki, bir eziyet değil midir olayın öznesine?
Senarist, yazar yada yönetmenin olayın ana karakterine biçtiği rol , oyundan asla çıkamayacak karakterle eşleşmiyorsa kendi oyununun, hayatının figüranı olmaya mı başlar?
Vekaleten süren bir sahne, vekaleten yaşanan bir hayat...
Sahne kendisi için kurulu ama ne alkışlar ne de perde kendisinin değil.
Belki de ışıktır özneyi nesneleştiren!?
Belki de gerçek rolü tüm oyun boyunca zihin yüküyle boğuşmaktır...
