Bizler üst sistemin kuralı altındayız.
Yani denir ki "işin başı ve sonu odur." Yani kendi içimde hissettiğim veya dünyada olup bittiğini gördüğüm her şey yukarıdan gelir. Ve benim gözüme, benim hissettiğime göre değişik görünür. Verdiğim tepkiye göre etkisi değişir. Burada hesaba katmam gereken bir ayrıntı daha var.
Olaylara olan tepkimi belirleyen de üst sistemdir.
Öyleyse ben hissettiğim şeye nasıl yanıt vereceğim?
Yargılıyorken nasıl bir düşünce ve davranış eklemesi yapabilirim?
Eğer bana iyi ve kötü görünen olayları aynı kefeye koyabilseydim nasıl bir yaşamım olurdu?
Etrafımdaki dostlarım üzerinde nasıl bir değişime sebep olurdu?
Bir parametrem var ve içinde bulunduğum koşulda, herkesten kopuğum ve son derece bencilim. Bu da durumu kabul etmekte beni zorlayan etkenler. Ama bunların hepsi gerekli, tam bir tampon görevi görüp, akıl sağlığımızı alışkanlıklarımızdan getirdiğimiz sahte adalet duygumuzu kaybettirmeden, her defasında biraz daha artan bir dozla bizi geliştiriyorlar.
Bebekken sorunumuz annemizin uzandığı tezgaha neden uzanamadığımızı hem anlamaya çalışmak hem de her gün vazgeçmeden denemeye devam etmekti, büyüyünce nasıl ustamız kadar güzel elbiseler dikemediğimizi, ancak her gün onun türlü azarlamalarına karşın yanında kalıp öğrenmeye çalıştığımızı, yine de onun kadar iyi iş çıkaramadığımızı, yeni sorunumuz olarak sayabiliriz.
Nasıl diğerleri kadar zeki, güzel ya da herhangi bir şey olamadığımız konuları da buna dahil.
Bizim için düşüşler ve yükselişler, kayıplar ve başarılar gelir. Öyle ise bunlar arasındaki fark ne?
Ayrıca diğerleriyle birlik ve bağ içinde olduğumla, olmadığım zamanlar arasında hislerim ve tepkilerim bakımından fark ne?