Bir kitap bitirdim hayatım değişti.. bilenler bilir çok zor film beğenir, çok zor kitap seçerim. hayatımda yapacağım son şey ise günümüzde ‘bestseller’ bölümünden bir kitap alıp, okumak. Genelde kıyıda köşede kalmış kitaplar okumayı tercih ederim ben. Aslında bu hayatımı değiştiren kitap, pek kıyıda köşede kalmış değil. Son zamanlarda adından bahsedilen bir yazarın, adından bahsedilmediği zamanlarda okuduğum 30 gün etkisinden çıkamadığım; ilk okuduğumdan bu yana 9 sene geçmiş bir kitap; Uçurtma Avcısı.
İlk okuduğumda küçüktüm, 9. sınıftaydım. Bugün ise daha büyüğüm 24 yaşındayım. Canım sıkılınca kütüphaneme göz gezdirdim ve tekrar okumak istedim Uçurtma Avcısı kitabını. Okudum, hayatım değişti.
Unutmuşum kitabın detaylarını, zaten hep öyle değil midir? Hep unuturuz detaylarını hayatın.. bize kalan sadece çok etkilendiğimiz bölümlerdir onlar da yalnızca ana hatlarıyla..
Ben genelde kitapları ile konuşan biriyimdir; kitabın içindeki kahramanlara kızar, sinirlenir hatta üzülürüm. Bu kitapta öyle bir yer vardı ki; ilk okuduğumda satırın sonunun nasıl biteceğini anlayıp hızlıca kitabı kapatıp ‘Hayır! lütfen olmasın öyle bir şey’ diyerek tekrar açıp satırın sonunu okumaya cesaret etmiştim. Ama olmuştu.. lütfen olmasın dediğim şey olmuştu.. ikinci kez okuduğumda ise o kısma geldiğimde sessizce yaşlar süzüldü gözümden. Kitabın kapağını yine kapattım ve düşündüm uzun uzun düşündüm; İnsanlar gerçek hayatta da böyle şeyler yaşıyor değil mi? Bizim tek derdimiz okula gidip gelmekken hatta ona bile çoğu zaman üşeniyorken bir yerlerde insanlar ciddi acılar yaşıyorlar.
Kitap; iki kardeşin arkadaş olarak başladıkları hayatta; ırkçılığın, hayatın adaletsizliğinin onları ne pozisyona getirdiklerini anlatıyor bize. Herkes şanslı doğmuyor bu hayatta; insanlar bir yerlerde ‘anlamsız’ şeyler yüzünden acı çekiyor. Çok fazla detaya girip anlatmak istemiyorum kitabı çünkü gerçekten kitap okumayı sevenler bundan hiç hoşlanmazlar henüz bu kitabı okumadılarsa.
Kitabın sonuna geldiğinizde dudaklarınız titreyip, gözlerinizden yaşlar süzülürken bir yandan tebessüm ettiğinizde anlıyorsunuz dünya boş aslında. Yaşamak 7 harf, 3 hece de yaşamak bu değil aslında... Elimde sihirli bir değneğim olsaydı herkesin mutlu, huzurlu ve sağlıklı olmasını dilerdim ama dedim ya yaşamak bu sihirli değnekten daha fazlası; birilerini mutlu etmek için bedel ödemedikten sonra 7 harf 3 hece dışında hiçbir şey değil.
Bir insanın yaşamını anlamlı kılan nedir? diye sorsalar artık verebileceğim tek cevap; ‘iyiliğinizle bir imza bırakmak’ olacak sanırım çünkü dedim ya; bugün bir kitap bitirdim hayatım değişti..