Ne Kadar İnsanız!!!
Koşuyor insanlık. Art arada gelen kelimeler noktasız virgülsüz amaçsız bir cümlenin sonu, sonsuzluğa uğurlanıyor. Kaçıyor insanlık; istismardan, şidetten, kalıplaşmış beyinlerden, yobazlaşmış vicdanlardan, ölümü fısıldayan kaostan. Kimi arkasında bıraktıklarıyla, kimi bırakamayıp umuduyla acılara göz yumuyor. Sınanıyoruz. Sevdiklerimizle, sevmediklerimizle, nefretimizle, kinimizle, umut kırıntılarıyla, varken hiçsizliğimizle...
"DUR!!!"
Git artık küçük kız.Sen büyümedin daha.
Sana büyümeni söylediler sadece.
"KAÇ !!!"
Mesela kırlara kaç.Çiçeklerin arasında kaybolsun acıların. Rüzgarda dağılsın umut tohumların ve küçük kız orada büyüsün küçük kadın.Sonsuzluğa uğurlansın gülen yüzünün arkasındaki kirli ellerin gölgesi.
