BOZUNTU
Hiç bir şey düşünemiyorum. Düşünemiyorum hiç bir şey; ellerimizin kopup ayrıldığı o andan başka. Sadece ellerimiz mi... Hayır! Bedenimizden ziyade benliğimiz birleşmişti ve o gece koptu benliğimiz birbirinden. Bu ayrılık, bu yüzden bu kadar ölümcül oldu.
Göklerden kopan senfonik çığlıkları hatırlıyor musun... Hatırlıyorsundur muhakkak titreyen gökyüzünün cam gibi paramparça üzerimize yıkıldığını.
Her gece apayrı bir melankoli ile ölüp diriliyorum. Çok depresif görünmemeye çalışıyorum arkadaşlarıma; fakat ne yapsam boşuna biliyorum; mutlu görünmeye çalıştıkça göğsüm patlıyor ve içimden binlerce gök parçası fırlıyor.
O günün izlerini içimde taşıyorum anlayacağın. O günün izlerini içimde taşıyorum ve her defasında başka bir ıstırap ile canımı alacak melekle karşılaşıyorum. Halime acıyor düşünebiliyor musun...
Yani bu mustarip yağmurlarla benim aramdaki tek fark ; yağmurların yağması, feryat figan ıslanan ise benim. Göklerin paramparça döküldüğü o günden beri yağmur hiç durmadı.
Seninle kopuştuğumuz o an; fukaralık, zayıflık, gevşekllik, dermansızlık, kof ihtiyarlık ve sonunda irtihal ile tanrının bile sıyanetinin dışında kalmak pay biçildi bana.
Sevdamın velût boyutsuzluğundayım.
Adem Şahin - Sekte-i Us
