Eğer beyin fırtınası sürecinde bir oyunun oynanmasu için herhangi bir sebep bulduysanız doğru yodasınız. İnsanlar bir oyuna pek çok sebepten dolayı bağımlı olabilir ama onlara sebep sorarsanız sizlere oyun mekaniklerini, beğendikleri kartları ya da oyunda başından geçek küçük anekdotları anlatacaktır. Hiçbiri size “Büyülü bir şey beni zeki hissettirdi.” demeyecektir. Oyundaki pek çok öğe oyuncuları zeki hissettirir. Bu hissiyata ihtiyaç duyulduğu anda ise akla oyun gelecektir.
Oyun, oyuncuların birbirlerine karşı entelektüel üstünlük kurma açlıklarını doyurmalıdır. Bunu kötü bir şey olarak düşünmeyin. Aslında muhteşem bir şeydir. Zeki hissetmek eğlencelidir. Monopoly isimli kutu oyununu düşünün. Oyun başarılı bir oyundur ama kimse bu oyunu mekanikleri yüzünden oynamaz. Son derece basittir kuralları. İnsanlar zengin olmak, zengin gibi davranmak isterler, Monopoly de bunu onlara verir. Dungeons & Dragons oyununu insanlar macera sevdiklerinden deği, sosyal bir yapının işe yarayan bir parçası olmak için oynarlar.
Şimdi kendinize sorun. Sevdiğiniz oyunları aslında neden seviyorsunuz? Siz kendi oyuncularınıza hangi duyguyu yaşatmak istiyorsunuz. Oyun mekaniklerinden başlamayı boşverin. Duygulardan başlayın. Onlara eğlenceyi tattırmak istiyorum gibi saçma cümleler kurmayın. Eğlencenin bir sürü farklı türü vardır. Bir oyun tasarımcısı olarak gerçek nedenleri görmek zorundasınız.