Yine aylardan aralik hava buz, ayaz kesmiş.Vakit havanin soguklugundan daha az işliyorken nerden bileceksin ki hayatina giren mutluluk ile vaktin çabuk geçeceğini .Ayin ilk haftasi gunlerden salı hayatımin renklenecegi güne imza atiyorum.Imza atiyorum derken herkes evlilik sanabilir lakin ben birisiyle tanışıyorum suanda birisi diyorum çünkü henüz tanimiyorum onu. Bir mesaj geldi selam naber.Bana yazdığı o an nasil bir heyecandir sanki yillardir taniyorum onu. Heyecan tavan yapmış ellerim buz kesmiş kalbim göğsümü parçalayacak gibi nefes almakta zorlaniyorum. Tabi bendeki yoğunluk ona sadece bunu belirtebilmekten ibaret oldu. Sonra görüşme kararı alındı... Akşam oldu beklenen o an geldii çattı. Heyecanın yerini sorular, cevaplar, düşünceler alip gitti. Birkez konuşmayla bir insana ısınılır mı sanki sevdiğim adamla konuşuyor gibi hissediyordum. Tanima aşaması sorular ve cevaplarla sürüp gitti ve kalbin gümbürdediği o an geldi. Biraz kem küm ettikten sonra bu ilişkinin başlamasını sağlayacağı kelimeler parnaklarinin ucundan döküldü. Şeyyy sana birşey söylemek istiyorum dedi. Benimle çıkar mısın? Çoğu kişi buna şaşırabilirdi fakat ben bekliyordum tabi bunu belli etmedim😉. Bir ilişkiye hazırdım ondan hoşlanmıştım boyle bir teklifi beklerken anlamsizsa bu kadar çabuk karar vermene ne sebep oldu diye ? Sordum. Salak mısın kızım aptal yerine düştün işte böyle mi sorulur dedim kendi kendime. Oysa ki o çok anlayışla karşıladı bu sorumu ve tebessümle sorumu cevapladı. Evet hızlı oldu fakat olsun istiyorum hoşlaniyorum dedi. Allahhh dedimm duygularımız aynı fakat bir sorun vardı🙁 Uzaklıkkkk. Evet o Bursa da ben ise İzmir de oturuyordum nasıl olacaktı ki? Sevgi ile mesafeler aşılabilir miydi ki ? Kafamda deli sorular... Düşünmekten kafayı yiyecektim o an herşey geçiyordu aklımdan. Kalbim kabul et diye haykırıyordu. Zihnim adeta bana oyun oynuyor beni ayaklarından pranga ile bağlanmış bir mahkum gibi durduruyordu. Bir karar vermem gerekliydi ya kalbimi dinleyip bu teklife evet diyecektim ya da beynimi dinleyip reddecektim. Ben bu düşüncelerle boğuşurken gelen mesaj sesi ile irkildim. O ses bana orada mısın ? Birşey demeyecek misin? diyordu. Artik karar vakti geldi Şelale dedim kendi kendime ve bir anda bütün olumsuzlukları bir kenarıya atarak Barışın sorusuna cevap verdim. Evet yazmayı başardım heyecandan buz kesmiş titreyen ellerimle😊. Oh be dedim söyledim işte. Kuş gibi hafiflemiştim verdiğim cevapla. Cevabımın karşısında birşey soylemesini bekliyordum fakat yanlış soruya cevap vermiştim Barış bana orada mısın? demişti ben ise evet demiştim. Ona göre evet bu sorunun cevabıydı bana göre ise benimle çıkar mısın sorusunun cevabıydı. Daha şimdiden karmaşalar zinciri aman Allahımmmm şimdi ne olacak dedim. Şaşkın Şelale 😊. Neyse ki benim düşündüğüm korkulan şey olmadı soruyu yineledi Benimle çıkar mısın? dedi. Ben de bu soruya cevap verdim fakat yanlış zamanda verdim sanırım dedim. Farkindayim şaşkındı ne zaman cevap verdi ki diye konusmaları tekrar okuyordu. Özür dilerim dedi ben o soruya cevap verdiğini düşünmemiştim dedi. Onemli değil ben özür dilerim dedim gerçekten yanlış sorunun ardından evet demiştim. Basit bir benimle çıkar mısın sorusuydu belki de verilen cevapta hayattaki en basit evetti belki de fakat oldu işte onu ve beni biz yaptı bu soru ve cevap. Ikimizde yeni sayfa açmıştık hayatimiza birbirimizi alarak. Bu ilişkide de her ilişkide olduğu gibi kavgalar oldu bitsinler oldu fakat biz hiç biz olmaktan vazgeçmedik hiç sevmekten vazgeçmedik. Sevgi,aşk bu hayatta taşıması ağır yükler fakat yürek isteyen şeyler. Korkularınızı bir kenara bırakıp sevin. Âşık olmaktan ve sevmekten korkmayin...