Merhabalar,
2017-2018 sezonu UEFA Avrupa Ligi finalini izliyorum TRTspor'da.
Marsilya - Atletico Madrid karşılaşması. Biri Fransız biri İspanyol ama futbol işte izlettiriyor kendisini. Tarafsız, kazanmasını istediğim bir takım olmadan keyif almak için izliyorum sadece. İlk 10 dk. ve vasatın üzerinde bir futbol.
Fanatizm'in her türlüsünden uzak olduğumu belirteyim öncelikle, Siyah-Beyaz sevgisi ağır ama bende. Keşke dedim şu maçta bir Türk takımı olsaydı, hangisi olduğu da önemli değil. En azında kazanmasını canı gönülden istediğim bir taraf olurdu.
2000 senesinde Galatasaray'ın Arsenal ile Kopenhag'da oynadığı UEFA kupası finalinde oradaydım. Rahmetli Mehmet Ali Birand ile canlı yayınlar yapıyoruz Tivoli meydanından. İngiliz holiganizmini bire bir yaşadım o gün.. Gündüz her şey normaldi, öğleden sonra barlar dolup taşmaya başladı, İngilizler alkolü fazla kaçırınca kontrol dışına çıktılar. Önce sözlü sataşmalar sonrasında saldırılar başladı, Polis kontrolü kaybedince İngilizler zıvanadan çıktı. Sonrasında sis bombası falan derken Tivoli meydanında göz gözü görmez oldu. Biz de nasibimizi aldık saldırılardan...
Olaylar yatıştı, İngilizler uzaklaştırıldı vs.. Hava tekrar normale dönünce devam ettik işimize. Akşam oldu geldi maç saati, biz hala meydanda..
Maç başladı, canlı yayın aracının içinde izlemeye başladık. Yediğimiz sis yüzünden gözler hala kan çanağı gibi ama...
Normalde sakin sakin maç izleyen ben, gözlerimdeki acı yüzünden nasıl hırslandığımı anlatamam. "Bu maçı alıcaz başka yolu yok" yani. Maç uzadı, penaltılar derken, Popescu'nun topa gelişi ve gol ile kendimi aracın dışına nasıl attığımı ve gol çığlığının koskoca Tivoli meydanını nasıl inlettiğini anlatamam.
18 sene geçmiş üzerinden, o maçı izlerken aldığım keyif nerede şu maçı elimde çay ile izlerken aldığım keyif nerede...
O tribünlerde bir Türk bayrağı olsa ve ben çay içmek yerine hop oturup hop kalksam televizyon başında.
Son zamanlarda futbol fanatizmi o kadar aldı yürüdü ki, sosyal medyayı, yorumları okuduğunuzda renklerin ayrılığının, nefrete dönüşme evresini çoktan geçmiş olduğunu ibretle izliyorum. Ne ara bu hale geldik, ne zaman kendimize geleceğiz.
İlk ayrı bitti, Marsilaya:0 - Atletico:1
Umurumda mı? Elbette hayır..