Merhaba arkadaşlar!
Yazının ikinci bölümüyle tekrardan birlikteyiz. Araya Christmas ve yılbaşının da girmesiyle uzunca bir mola vermiş olduk. Ben de fırsat bu fırsat Kaliforniya gezisi sıkıştırıverdim araya.
Kaliforniya gezisinden bir kesit. Bunu da yazacağım günler gelir umarım :)
Bu arada herkese mutlu yıllar diliyorum. Umarım sizler de benim gibi enerjinizi toplamış ve yeni yıla çok hazır bir şekilde girmişsinizdir.
Bu arada yılbaşında kayağa gitme kararı verdim ve bu karardan dolayı kendimi çok takdir ediyorum. Günü, akşam 10'a kadar dağda geçirdim ve sonrasında lokal bir bara gidip 3 zenci teyzenin genel olarak blues tarzında şarkılar sölemesiyle girdim yılbaşına. Çok da eğlenceli oldu. Herneyse, biz konumuza geri dönelim!
En son yazıyı şöyle noktalamışız...
Bu genel merkez 1871 yılında açılmış ve adına da Genel Merkez Depo yani ingilizce ismiyle Grand Central Depot denmiştir. Açıldığından 30 yıl sonrasında yeni bir ek depo inşaasıyla kapasitesi iki katına çıkmasına rağmen 4 katına çıkan tren trafiği yüzünden yeterli görülmemiş ve yeni adıyla bilinen Grand Central Station'ın inşaasına başlanmıştır.
1871 ve 1990larda Genel Merkez Depo.
Kaynak: gcthistory.com
Grand Merkez Depo 1871'de açıldığında 42. cadde şehir merkezine göre uzakta kalmaktaydı. Manhattan'ın bölgelerini downtown, midtown ve uptown olarak sınıflandırmak mümkün. Bu bölgeler arası geçişler çok net olmasa da şu şekilde sıralayabiliriz. Downtown 14. cadde ve altı, midtown 34 ile 59. caddeler arası, uptown ise 59 ve daha yukarısı. Fakat bu bölgelendirme merkez deponun ilk açıldığı zamanlarda biraz daha farklıydı. Yoğunluğun az olmasından dolayı 42. caddeye o zamanlar uptown (yukarı köy :) ) demek daha uygun olacaktır.
1913: Genel Merkez İstasyon.
Kaynak: shorpy.com
İlk yapıldığında şehir merkezinden uzak bir yer olmasına rağmen kara delik gibi büyüyerek tabiri caizse adeta şehir merkezini biraz daha yukarı çekmiştir bu istasyon. Terminal Şehri adı altında binlerce konut satılmış ve etrafına adeta kendisi yeni bir şehir kurmuştur. 1920lerde inşaat sektörünün gittikçe yoğunlaşan ilgisi ekonomik kriz ile duraksamış fakat 2. dünya savaşı sonrasında tekrardan canlanmış.
Ayrıca istasyon çevresinde birbirinden güzel oteller görmek kaçınılmaz.
Terminal Şehri adı altında başlayan projenin sonucunda inşaa edilen Biltmore Otelinin 1914 yılındaki gazete ilanı
Kaynak: periodpaper.com
Tren istasyonları başka bir yerlere gitmek için yapılmıştır ama Grand Central benim için çoğu zaman son durak...
Sanatın da merkezi haline gelen istasyonda 1922-1958 yılları arasında sanat galerilerine ev sahipliği yapmış ve hatta 1987'de Philippe Petit bile gelip kablo üzerinde yürüyerek bir gösteri yapmıştır. Philippe Petit kimdir diyenler için link. Vay anasını bu adam neymiş diyenler için de filmi burada.
Sadece güzel günlerde toplanılan bir yer de değildir Grand Central. Amerika kederli günlerinde de burada bir araya gelmektedir. İnsanlar buraya savaş şehitlerini anmak için, Marin Luther King için veya 11 Eylül saldırılarında hayatını kaybedenler için de toplanmıştır.
Terminal box maçları, break dans ve birçok yarışmaya ev sahipliği yapmıştır. İçerisinde bir de ilk defa 1965'te açılan tenis klubüne rastlamak mümkün.
Bu kadar güzelliği bir araya getiren istasyon en kötü günlerini 1960 - 1970 yılları arasında yaşamıştır. Suç oranının artması ve ekonomik sıkıntılardan dolayı istasyonun yıkılması günleme gelmiş fakat bölge sakinlerinin inanılmaz direnişi sayesinde yıkılması engellenmiştir. New York'taki ünlü binalardan birisi olan MetLife binası az kalsın şu anki Grand Central arazisine yapılacakmış. İçerisinde sigara da içildiğinden dolayı bir zamanlarki şaşalı tavan siyah bir tabakayla kaplanmış ve istasyon resmen evsizlerin değişilmez destinasyonu konumuna gelmiştir.
Manhattan Silüetinin simgelerinden biri haline gelen MetLife binası.
Kaynak: 6sqft.com
Şehrin bir diğer değeri olan Pennsylvania İstasyonu 1963 yılında yıkılmış ve bu da insanlara benzer bir kaderin Grand Central Terminalinin de başına geleceği şüphesini vermiştir. Bu tartışmalar 1978 yılına kadar devam etmiş ve sonunda Amerikan yüksek mahkemesi terminalin kent simgesi olduğunu ilan etmiş, yıkılmasını kanunen engellemiştir.
1982'de restorasyonuna başlanan terminale 12 milyon dolar harcanmış ve 1990'da yeni haliyle tekrar açılmıştır. Bugünlerde istasyon eski günlerine geri dönmüş tekrardan şehrin merkez ikonlarından olmayı başarmıştır.
Bu yazıyı da burada bitiriyorum şimdilik. 3. bölümde tekrardan görüşmek üzere.
