Kadın, elindeki çubukla, yerde bir şeyler çizen çocuğa takılır, “Sen burada ne yapıyorsun?” Çocuk, “Hiç, cenneti parselliyorum ve isteyenlere satıyorum” der. Çocuğun saflığına takılan kadın, “E, bana da bir parça ver, borcum ne olacak?” der. Çocuk bir parça parsel çizer ve “Senin için on lira yeter.” der. Kadın, bu diyalogdan gayet hoşnuttur. Çocuk saflığı ve yardımseverlik duygusu kendisinde olağanüstü bir hafiflik sağlar. Bu duyguyla gece rüyada kendisini cennette görür. Yaşadığı olayı kocasına anlatır. Beyefendi ertesi günü aynı yere gider, çocuğu bulur. Adam sevinir, “Sen ne yapıyorsun, eşime cennet satmışsın, bana da cennet satar mısın?” der. Çocuk, “Tabii satarım.” Toprakta bir parsel çizer, “Ancak fiyat değişti, bu parsel bir trilyon” der. Adam şaşırır, “Eşime on liraya vermişsin, bana, niçin bir trilyona satıyorsun?” deyince: “Eşin, bu parayı cennet için değil, benim gönlümü almak için verdi. Şimdi sen cennet için veriyorsun, cennet hem ucuz hem pahalıdır; cenneti almak gönülleri almaktır” karşılığını alır.