tabiri caizse parmaklarım körelmiş.

evet uzun zaman oldu böyle iyi bir yazı okumayalı sizden; ama parmaklar hiç de körelmişe benzemiyor, hepsi bu günün gelmesini bekliyormuş sanki:)

Düşünemiyorum artık niçin düşünmem gerektiğini bile

sizi tanıdığım kadarıyla, bu hâl ince düşünceli ve özverili kişilerin belli bir sınırdan sonra başbaşa kaldığı ve her şeyin anlamını yitirdiği bir eşik gibi.. bazen de çözüme yoğunlaşmak yerine biraz dinlenmeye ihtiyacının olduğunu fark etmek lazım.

Önceden tutunabildiğim birkaç dal kalmıştı ama artık o dallar da kışımın soğuğuna dayanamadı kurudu.
.. İşin aslı artık ne bir dalım ne bir yolum kaldı. Sadece bir şekilde sürükleniyorum.

kışın soğuğuna dayanamayan dalların baharda yeşillenip çiçek açarak, yeniden doğmasına vesile olan günlerin, sizi de beklediğini ümit ediyorum.. ☘