kimse bilmesin bu şarkı bize özel kalsın, "falanca diziden geldimciler basmasın burayı:)"
diyerek kalplerinin en nadide yerine gömdükleri bir şarkıdır...
Nilipek öyle naif söylüyor ki incitmeden sakin sakin, sesi gizemli bir şekilde huzur veriyor insana...
Huzur belki bir müzik notasında gizli; belki bir filmin, en sevdiğin sahnesindeki eşlik ettiğin repliği...
Belki de eskilerden kalmış siyah beyaz bir fotoğraf karesi...
Bir çift göz ve tuttuğun sımsıcacık el...
Karanlıkta yaktığın titrek bir mum alevi belki de...
O aranan huzur bir andır, anda gizlidir; görüp hissettiğin an tutup bırakmayacaksın yoksa o treni kaçırır ardından işlemeli mendilini sallarsın.
Bu sahne de yeşilçamda olur anca:)
sen bilmezsin benim gözlerim nasıl büyütür
olmayan işaretleri nasıl net görür
bir duvar üzerinden kaçak izlerken
utanır, sıkılır, kapanır, gömülür
gözün değse kanatlanır, kaçar bakışlar
dağılır zihin toz bulutu üflesen uçar
Bu şarkının orjinali daha iyidir belki ses kalitesi açısından ama akustik versiyonlar bana hep daha samimi gelmiştir.
Sanki gönlündeki her şeyi bu sözlerle ve müzikle dışa vurmuş gibi. O kadar içten söylüyor.
Şöyle bir yoruma denk gelmiştim;
bu şarkı ninni gibi, uzun yol şarkısı, sanki cennete giden yolda bir fısıltı gibi...
Dinlerken size de öyle geliyor mu bilmiyorum aynı şeyi kitap okurken de hissediyorum. Sanki odamda filmlerdeki gibi bir boyut kapısı açılıyor ve oradan girip dünyalık her ne varsa ardımda bırakıyorum. Başka bir âlemde buluyorum kendimi. Orada hiçbir kötülük yokmuş gibi geliyor ve hep kalmak istiyorum. Keşke olsa...
güldürür müyüm seni bıktırır mıyım bilmem
baktırır mıyım yüzüme eğer güldürürsem?
Sanırım herkes güldürürsün diyecek birini bekliyor. Acaba beklerken biz gülümsüyor muyuz önce aynadakine?
Beğendiğim bu güzel şarkıyı, buraya kadar okuyan herkese armağan ediyorum:)
not: sen onu bıktırır mısın bilmem ama ben bu şarkıyı defâlarca dinleyip, etrafimdakileri bir miktar bıktırmış olabilirim🙂