Hepimizin bildiği gibi ramazan ayında şeytanlar zincirlenir, oruçlar tututlur, teravih namazları kılınır. İnsanların fitre, sadaka verdikleri, birbirlerine erzak yardımı yaptıkları, bol sevap kazanmak isteyenlerin sevap kazanabildiği, ihtiyaç sahiplerinin yardım eli bulabildiği nadide bir aydır ramazan ayı.
Bu doğrultuda Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi topluluklarından bir tanesi (kasti olarak isim vermiyorum) her gece Çanakkale deki en merkezi, en hoş camisinde sahur programı tertip etmekte ve sahurluk kahvaltı dağıtmaktadır. Benim görevim ise burada yardım etmek. Topluluktaki arkadaşlar ile beraber sahur programından önce toplanıp oturma düzenini ayarlıyor ve masa kalmayınca da sedirler seriyoruz yerlere. Herkes geliyor kendine yer beğeniyor ve oturuyor.
Beni en çok mutlu eden Çanakkale'nin her kesiminden insana hitap ediyor olmak. Çünkü yaşlısından gencine, A partilisinden B partilisine, belediye çalışanından, devriye polisine, otobüs şoförlerinden yolda geçen insanına kadar karşıt veya aynı fark etmez, fikirlere sahip her türlü insanı bir arada bulmak mümkün. İnsanlar oraya gelirken gündelik yaşantılarından sıyrılıp geliyorlar ve buradaki tek amaçları tanımadıkları bir kaç insan ile bir iki muhabbetin belini kırmak ve sahur yapmak.
Herkes oturunca dağıtımcı firma tarafından getirilen sahurluklar tek tek insanların önlerine bırakılıyor, çay servisi yapılıyor. Ücretsiz bir hizmet diye kalitesiz şeyler çıkıyor diye düşünmeyin, salamından kaşarına beyaz peynirinden yumurtasına besin değeri yüksek tok tutacak kahvaltılıklar veriyoruz. her akşam çevre camilerden veya üniversiteden bir hoca çağırıp dini bir sohbet ve kuran dinletisi yapıyoruz. Ardından herkes kahvaltısını yapıyor, keyif çaylarını sigaralarını içiyor, yediklerinden kalanları çöpe atan atıyor, atmayanlarınkileri ise mecbur görevli olarak biz atıyoruz ve en son camiyi ilk aldığımız halinde bırakıp dağılıyoruz.
Her gün 300 kişiye sahur verdiğimiz bu programda ihtiyacı olan, olmayan herkes katılım sağlamakta. Özellikle yaşlı bir dayımız var orada her gece aynı vakitlerde gelir yemeğini yer, yemeyen tabaklarından kalan ekmekleri, kapsullerde verilen çikolata, bal-tereyağı, reçel ne varsa, kendine yetecek kadarını toplar ve kendisini uğurlarız. Devriyede olan polis abilerimiz gelirler sahurlarını yaparlar, nöbetteki diğer arkadaşlerı için de sahurluk alır ve giderler. Belediyenin gece bekçileri, çöp arabasında çalışanlar abiler gelirler sahur yapar işlerine geri dönerler. Böylesine büyüleyici bir ortamda insanlara yardım etmekten, onlara su, ekmek, çay taşımaktan gerçekten yorulmuyor insan.
Tüm bunları yaparken insanın içini bir huzur kaplıyor ki tarif edemem. Bu hissiyat belki ramazanın bereketindendir yada belki hep içimizdedir de ramazan ayı dışında insanlara pek yardım etmediğimiz için dışa vurulacak fırsatı bulamıyordur bilinmez. Ama kesin olan bir şey var ki yardıma muhtaç insanlarımız sadece ramazan ayında muhtaç değiller, yılın her günü, her ayı yardıma muhtaçlar ama biz onları sadece ramazan ayında hatırlayabiliyorsak yazık bize. Umarım her günümüz ramazandan bir gün gibi geçer.
Hayırlı Ramazanlar...
Gelecek Proje İçin
Herkesin yaratıcılığını kullanarak çekmiş olduğu veya çekmeyi düşündüğü fotoğraflar vardır illa ki. Örneğin: "güneşi batarken tutuyormuş gibi çekilen fotoğraflar" gibi. Ben bunların sergilenmesinden yanayım. Yapılan projeleri farklı bir boyuta taşımış oluruz diye düşünüyorum.