Güvensiz vazgeçiş

Bir durumdan, bir kişiden, bir aileden belki vazgeçmek ne kadar zaman, ne kadar anı, ne kadar tahammül, ne kadar fekadakarlık ve ne kadar sabır alır?

Vazgeçmek zor mudur acaba yoksa, o raddeye geldiğin için kolay mıdır her zaman?
Her vazgeçiş aynı mıdır?

İnsan severek de vazgeçer mi?
Vazgeçtikten sonra hatrı kalır mı?
Kalırsa yine bir tahammül gerektirir mi?

Bazı şartlarda vazgeçmek, tümden vazgeçmemek adıma yapılmış en kutsal hareket belki. Devamı adına, yaşadığın her şeyi geri dönüşüme atmamak uğruna. Birinin sizden vazgeçmesi bazen en derin duyguları, bazen de en değersiz halleri hissettirebilir. Çok gariptir bence. 50, 60 senelik bu ömürde, bu yıllarda vazgeçiş hızlanmıştır. Vazgeçilme ihtimali varsa o an gerçekleştirilir. Kaybedecek zaman yoktur çünkü. Ama oturup baktığında değecek anılardan vazgeçmek, son nefeste duyulacak bir pişmanlık olmayacak mıdır? İnsan değer vere vere, sevdiği halde vazgeçiyorsa hele, bunun mantığı olur mu? Değer mi? Pişmanlık günü gelip çattığında insan iyi ki yaptım diyebilir mi? Vazgeçerken önündeki ihtimalleri görebilir mi ki?

Ama her şey daha kötüye gidecekse mevcut durumda, o zaman değecek birkaç şeyi kurtarmaya dair vazgeçmek insanın yanına kalandır. Tamamen yokluğundansa, hatırası, imgesi kalsın diye vazgeçmek. Umarım böyledir yani. Yarım vazgeçmek, güvensiz vazgeçmek değer umarım.

Resimler bana aittir.