Gücü eline geçiren Hutu'lar, geçmişin intikamını alırcasına Tutsi'lere karşı zalimce davranmaya başlamışlar ve uzun bir süreçte 100 bine yakın Tutsi'yi öldürülmüşlerdir. Yine 100 binlerce insan komşu ülkelere kaçmışlardır. İktidarı elinde bulunduran Hutu yönetimi olaylar karşısında milliyetçi bir siyaset izleyerek Tutsileri öldürenleri korumuşlardır. Her yerde büyük baskılarla boğuşan Tutsiler işlerinden edilip, komşu ülkelere gitmeye zorlanmışlardır. Komşu ülkelere kaçan Tutsilerin sayısı 500 bini geçmiş, evlerinden ve yurtlarından edilen Tutsiler, bulundukları yerde Ruanda Yurtseverler Birliği (Rwandan Patriotic Front/RPF) adında bir örgüt kurarak organize olmaya çalışmışlar, Hutu hükümetine karşı giriştikleri silahlı mücadele sonrasında 1990-1992 yılları arasında ülkede iç savaş yaşanmıştır.

Yaşanan iç savaş sonrasında Ağustos 1992’de olaylara müdahale eden Birleşmiş Milletler desteğiyle taraflar arasında ateşkes imzalanmış ve olaylar siyasi bir şekilde çözüme kavuşturulmak zemini hazırlanmıştır. Fakat Tutsileri yok edip, işi kökünden çözmek isteyen radikal Hutular 'Interahamwe' adında bir örgüt kurmuşlardır.

Bu örgüt ateşli silahların pahalı olması ve kolay temin edilememesi nedeniyle, hem ucuz olması, hem de kolay elde edilebilir olmasından dolayı Çin’den 100 binlerce pala/satır siparişi vermiş ve aynı zamanda Tutsi olanları fişlemeye başlamıştır. Hutuların elinde bulunan hükümet bu yapılan hazırlıkların farkında olmasına rağmen herhangi bir önlem almamıştır. Radikal Hutular Tutsilere "hamamböceği" (inyenzi) diye hitap etmekte ve haşerelerin kökünün kazınması çağrıları yapmışlardır.

6 Nisan 1994 tarihinde Ruanda Devlet Başkanını taşıyan uçağın düşürülmesi, trajik olayların başlangıcı kabul edilir.

Ruanda ve Burundi devlet başkanı birlikte 6 Nisan 1994'de Darüsselam'daki bir zirveden geri dönerken, başkent Kigali'ye inişi esnasında uçağı iki roket atılarak vurulması sonucu düşürülmüş, Ruanda devlet başkanının ölümünün sanki bir işaretmiş gibi uçağın düşmesinden hemen sonra, Hutuların başkanın ölümünden Tutsileri sorumlu tutmaya başlamışlardır.

Ölen başkanın özel muhafız kıtası, aralarında ülkenin başbakanının da bulunduğu bir çok ılımlı politikacıyı, Hutu olmalarına aldırış etmeksizin öldürmüşlerdir.

Tüfekler, palalar ve çivili sopalarla silahlanmış Hutu milisleri kurdukları barikatlarla yolları kesmişler, Kigali'yi baştan sona taramışlar, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere, yakaladıkları bütün Tutsileri öldürmüşlerdir. Öldürmeden önce kurbanlarına işkence etmiş, yorulunca kaçmamaları için kurbanların aşil tandonlarını keserek, biraz dinlendikten sonra öldürmeye devam emişlerdir. Parası olan Tutsiler kurşun parası vermek suretiyle çabuk bir ölümü satın almış, yoksullar ise ağır ve acılı bir ölüme tahammül etmek zorunda kalmışlardır. Ne ibdet yerleri, ne de hastaneler saldırganları durduramamıştır. Din adamları ve doktorlar, ölmemek için kendilerine sığınan insanları katillerine teslim etmek zorunda kalmış, katilleri yatıştırmaya çalışan ılımlı Hutular bile hemen öldürülmüşlerdir.

En nihayetinde olayların vahim boyutlara ulaşmasıyla 23 Haziran'da BM Güvenlik Konseyi'nin kararıyla, Zaire'de bulunan bir Fransız askeri birliği olaylara müdahale etmiştir. Sonrasında ise Uganda'dan Ruanda'ya giren Tutsi gerilla ordusu 'Ruanda Yurtsever Cephesi' (FPR), 4 Temmuz 1994'de Kigali'yi ele geçirmiş ve savaşın bittiğini ilan etmiştir.

Bu korkunç soykırıma her zamanki gibi seyirci kalan Birleşmiş Milletler ve küresel ülkelerinin, olayda oynadıkları rol bugün bile tartışılmaktadır. Konunun uzmanlarına göre yaşanan soykırımın arkasında Ruanda halkını birbirine düşürerek etnik ayrımcılıkla denetimi ellerinde tutmak isteyen Belçika ve Fransız emperyalizminin olduğu belirtilmektedir. Eski Fransa cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy, 2010 yılında yaptığı bir açıklamada, ülkesinin Haziran 1994'te güç kullanmakta çok geç kaldığını, kullandığı gücün de yetersiz olduğunu söylemiştir.

Amerikan yönetimi ise asker göndermedikleri için pişman olduklarını çeşitli platformlarda dile getirmişlerdir.

1 milyona yakın insan soykırıma uğradıktan sonra kameralar önünde dökülen timsah gözyaşları, dile getirilen pişmanlık içeren sözler yaşanan büyük insanlık ayıbının üzerini örtmede yetersiz kalmaktadır.

Yaşanan bu acı olayı anlatan bir çok belgesel ve sinema filmi çekilmiştir. 2004 yılında çekilen Hotel Rwanda isimli filmi bunlardan en bilinenidir. Ben şahsen bu filmi izlediğimde çok etkilenmiştim.

Dünyanın daha iyi bir yer, insanların daha iyi insanlar olması, barış ve kardeşlik içerisinde mutlu bir şekilde yaşaması temennisi ile...

Kalın sağlıcakla...