တစ္စတစ္စ ခရီးတြင္လာသလို ေတာင္အျမင့္ႀကီးေပၚသို႔ တက္ရျပန္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ မိုးသည္းထန္သေလာက္ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ ႏူးညံ့လွပေသာ မိုးႏွင္းေလးေတြေဝ့ဝဲေနတာ ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။မိုးရာသီမွာ မိုးႏွင္းလို႔ ေခၚရေပမယ့္ ႏွင္းမိႈင္းေၾကာင့္ တစ္ေလာကလံုး ေမွာင္ပိတ္ေနေအာင္မိႈင္းတုိက္ေနတာမို႔ ေဆာင္းရာသီအလား မွတ္ထင္ရပါတယ္။ ဒီလို ထုထည္ႀကီးမားလွတဲ့ ဆီးႏွင္းမိုးက်တဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ ကားမီးရဲ႕ အလင္းေရာင္ေလးနဲ႔ ခရီးဆက္ရျပန္ပါတယ္။ေတာင္ထိပ္အျမင့္ေပၚသို႔ေရာက္ေလေလ ၊ေကာင္းကင္ႀကီးနဲ႔နီးေလေလဟူ၍ ခံစားရျပန္ပါတယ္။ မိုးမရြာ၊ေနမပူတဲ့ အရပ္မွာေတာ့ က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ေတာင္တန္းေတြၾကား တိမ္ခိုးေငြ႔ေတြ လူးလာေခါက္ျပန္သြားေနၾကတာကိုလည္း သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။သဘာဝေလာကႀကီးရဲ႕ အလွတရားေတြဟာ အင္မတန္မွ မွင္တက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔သြားခဲ့တဲ့ ခရီးလမ္းတစ္ေလ်ွာက္မွာေတာ့ ေနပူတာကို ရံဖန္ရံခါသာေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
ခရီးတစ္ေလ်ွာက္လံုး ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ သီခ်င္း ၿပိဳင္တူ ေအာ္ဆိုလိုက္၊ရယ္လိုက္ေမာလိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အလြန္ေကာင္းလွပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ့္ခံစားခ်က္နဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ တိတ္ဆိတ္သြားၾကပါေသးတယ္။တစ္ေယာက္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အစပ်ိဳးေပးလိုက္ရင္ အားလံုး ၿပိဳင္တူ ရသမ်ွ ေအာ္ဆိုၾကတာကလည္း မေမာနိုင္မပန္းနိုင္ပါ။တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္က်ီစား စေႏွာက္ၾကၿပီး ထိတ္လန္႔စရာခရီးကို အေတြးမ်ား၊ ေပ်ာ္စရာမ်ားနဲ႔ ေျဖေဖ်ာက္ခဲ့ရပါတယ္။ခ်မ္းေအးတဲ့ရာသီဥတုအရိွန္ဒဏ္ေၾကာင့္ သဘာဝရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈဟာ မၾကာခဏဆိုသလိုျပႆ နာရိွတာမို႔ ခရီးတစ္ေထာက္နားခဲ့ရပါတယ္။က်န္းမာေရးသြားခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳးဆိုရင္ ကားဆရာၾကားေအာင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွ ေအာ္ေပးၾကျပန္ပါတယ္။သူတို႔ေအာ္လိုက္တဲ့ စကားကိုလည္း အခုထိ အမွတ္ရေနပါတယ္။"ကားဆရာေရ ေပါက္ေတာတဲ့"။ ဘယ္လို စကားမ်ိဳးမွန္းမသိေပမယ့္ အဓိပၸါယ္နားလည္႐ွာတဲ့ ကားဆရာကေတာ့ စိတ္ရွည္သည္းခံျပီး ကားရပ္ေပးရျပန္ပါတယ္။ကြ
ၽန္ေတာ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစုဟာ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ ရိုးသားပြင့္လင္းစြာေျပာၾကတာလည္း မဆန္းပါဘူး။
လမ္းမွာ ခရီးတစ္ေထာက္ နားၾကတဲ့အခါမ်ိဳးဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အရင္ဦးဆံုး ေခါင္ရည္ဆိုင္ကို တန္းေျပးၾကပါတယ္။ခ်မ္းလြန္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေတာင္ေပၚေခါင္ရည္ေလးကို အခ်မ္းေျပ ေသာက္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ဆရာမေတြကေတာ့ မေသာက္ၾကလို႔ အခ်မ္းဒဏ္ကို ႀကိတ္မိွတ္ခံစားေနၾကဟန္ရိွပါတယ္။သူတို႔ကေတာ့ ေရေႏြး၊အာပူလ်ာပူ နွင့္ စာဗူးသီး အစားအစာနဲ႔သာ တင္းတိမ္ေနၾက႐ွာပါတယ္။ စာဗူးသီး အစားအစာနဲ႔ ေခါင္ရည္ကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္ရဲ႕ ႐ိုးရာ အစားအစာတစ္ခု ျဖစ္တာနဲ႔အညီ အေတာ္ေလး အရသာရိွလွပါတယ္။ခ်ိဳျမျမနဲ႔ အရသာရိွလွတဲ့ ေခါင္ရည္ကို အိုးထဲမွ တစ္က်ိဳ႕စီ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စုတ္ေသာက္ၾကပါတယ္။ေလး၊ငါးေခါက္ေလာက္စုတ္ေသာက္ၾကၿပီးရင္ အဆာေျပ စားၾကပါတယ္။ေယာက်ာ္းေလးမ်ားဟာ ဇိမ္ယူတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဆရာမနဲ႔ အျခား မိန္ကေလးမ်ားရဲ႕ ျငဴ စူျခင္းကို ခံၾကရပါတယ္။ကားေပၚသို႔ အရင္ေရာက္ရိွေသာ မိ္န္းကေလးမ်ားဟာ ကားဆရာနဲ႔စပယ္ရာ ကို ဟြန္းတီးခိုင္း၍ ေယာက်္ားေလးမ်ားကို အပူတိုက္ၾကျပန္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဂ်ီက်ေနပါေစ ေယာက်ာ္းေလးမ်ားဟာ လမ္းမွာ အနားေပးတိုင္း အခြင့္အေရးကို အျပည့္အဝအသံုးခ်ၾကပါတယ္။လူအားလံုးစံုလ်ွင္ ခရီး႐ွည္ကို စူပါဒိုင္နာျဖင့္ စတင္ ခုတ္ေမာင္းပါေတာ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ မေလ်ွာ့ေသာလံု႔လျဖင့္ တက္ညီလက္ညီ ခ်ီတက္လိုက္တာ ခရီးပန္းတိုင္ကို ဆိုက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေလ့လာေရးခရီး၊အေပ်ာ္ခရီး ပန္းတိုင္ကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္၊သိုင္းငင္းရြာအလြန္ ေလထန္ကုန္းဆိုတဲ့ေနရာေလးပါ။အဲ့ဒီေနရာဟာ အနည္းငယ္ ျမင့္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ေအာက္မွာေတာ့ ေတာင္အထပ္ထပ္နဲ႔ ႐ႈခ်င္စဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။(အဲ့ဒီေနရာဟာ ေလဘယ္ေလာက္ထန္လဲဆိုေတာ့ ေတာင္ေအာက္ကို ခ်လိုက္တဲ့ ဦးထုတ္ဟာ ေလေပၚမွာသာ ဝဲပ်ံေနတတ္ပါတယ္) ။၁၂နာရီခြဲေလာက္မွာေရာက္ရိွၿပီး ရာသီဥတုအေနျဖင့္ ေနလည္းသိပ္မပူသလို၊ မိုးလည္းမရြာေတာ့ပါဘူး။ေကာင္းကင္ယံမွာခုန္ေပါက္ေျပးလႊားေနတဲ့ တိမ္လႊာေတြကိုသာ အ႐ွင္းသားျမင္ေနရပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဗိုက္ရဲ႕ အလိုဆႏၵဖိတ္ေခၚမႈေၾကာင့္ ပါလာေသာထမင္းဘူးေလးေတြကို တစ္ေယာက္တစ္ဘူးဆီ ေဝငွစားေသာက္ၾကပါတယ္။ကားေဆာင့္လြန္းလို႔ ဗိုက္ထဲမွာရိွတဲ့ အစာေတြဟာလည္း ဘယ္နားကေပ်ာက္လိုေပ်ာက္မွန္းမသိျဖစ္ၿပီး ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနၾကေလရဲ႕ ။ဒါေၾကာင့္ ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္ကို ငါးမိနစ္ေတာင္ေပးလိုက္ရမယ္မထင္ပါဘူး။တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဗိုက္မဝလို႔ ပါလာေသာ အသင့္စားမုန္႔ႂကြပ္ကေလးေတြ ထုတ္ယူစားေသာက္ၾကပါတယ္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု အဆာခံႏိုင္တဲ့ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ အာသာမေက်လို႔ ေဝငွေပးေသာ မုန္႔၊အေအးေတြတင္မက ကိုယ္တိုင္ဝယ္လာေသာ ၅၀၀တန္ကိတ္ေျခာက္ေလးျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လုယက္စားေသာက္ကာ ဗိုက္ကို ထပ္မံျဖည့္တင္းလိုက္ပါတယ္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားေသာက္ၾကၿပီးေနာက္ ေတာင္ေပၚသို႔ ေျခလ်င္ တက္ေရာက္ရန္ အားေမြးေနၾကပါတယ္။
ေတာင္ေပၚက မျမင့္လြန္းေပမယ့္ တက္ဖူးတက္ဆ မရိွတဲ့လူေတြကို ေစာင့္ရင္း တျဖည္းျဖည္းတက္ၾကရတဲ့အတြက္ ၁၀မိနစ္ေလာက္တက္ခဲ့ရပါတယ္။ေတာင္ေပၚသို႔ ေရာက္လ်ွင္ ေရာက္ခ်င္း ႐ႈခင္းလွေသာေနာက္ခံကို ေရြး၍ အဖြဲ႔လိုက္ စံုစံုညီညီ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကပါတယ္။အဖြဲ႔လိုက္႐ိုက္ၿပီးေနာက္ တစ္ခ်ိဳ႕ ဖုန္းဝယ္ႏိုင္တဲ့လူေတြက selfie႐ိုက္ၾကၿပီး ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ အမ်ားစုမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဝယ္ထား၍ပါလာေသာ canon တံဆိပ္ ကင္မရာေလးနဲ႔သာ အလုအယက္ ႐ိုက္ၾကရ႐ွာပါတယ္။သူငယ္ခ်င္း၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္သာ ေလာကႀကီးရဲ႕ အလွတရားနဲ႔ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။(ယေန႔ေခတ္လိုမ်ား ဖုန္းရိွခဲ့ပါက selfieဆြဲခ်င္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္အတြက္ ေျပာစရာလိုမည္ မထင္ပါ)ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ သာယာလွပတဲ့ ႐ႈခင္းေတြနဲ႔အတူ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လို႔ မဝႏိုင္ေအာင္ အေလာတႀကီးျဖစ္ေနၾကပါတယ္။လူတစ္ခ်ိဳ႕က ေဝေဝဆာဆာပြင့္ေနေသာ ေတာင္ဇလပ္ပန္းမ်ားကို ခူးယူၾကသလို လူတစ္ခ်ိဳ႕ သစ္ပင္ခြၾကားထဲ၌ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ႐ွားပါး သစ္ခြပန္းပင္မ်ားကို ဥဒဟို သြားလာ၍ ဆြတ္ယူၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္ေတာင္ေျခမွာ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ေတာင္ဇလပ္ပန္းႏွင့္ သစ္ခြပန္းပြင့္ေလးမ်ားကို ဆရာမႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ခက္ခက္ခဲခဲ ရယူေပးခဲ့ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ ခူးယူလာေသာ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားနဲ႔လည္း သူတစ္ပံု ကိုယ္တစ္ပံု ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကၿပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကေလးမ်ားပမာ စိန္ေျပးတမ္းေျပးလႊားေဆာ့ကစားျခင္း၊မဲေဖာက္၍ ကိုယ္ဟန္အမူအရာ လုပ္ျပခိုင္းျခင္း၊ပါဆယ္ဂိမ္းမ်ားလွဲွလွယ္ျခင္းစသည့္ ကစားနည္းမ်ားကို ေဆာ့ကစားခဲ့ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ထိုေနရာ၌ အားရေက်နပ္ေအာင္ ေနၾကၿပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ အျပန္ခရီးကို စတင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အျပန္လမ္္းမွာေတာ့ အတက္ခရီးလို တက္တက္ႂကြႂကြ ရိွၾကပံုမရၾကဘဲ ေတြေဝေငးေမာေနၾကပါတယ္။အိမ္ျပန္လမ္းမွာ ရြာတဲ့မိုးဟာ အလြမ္းေတြကို သယ္ေဆာင္လာသေယာင္ ခါးသီးလွပါတယ္။အဆင္းကေတာ့ သြားလာရတာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔လွတာေၾကာင့္ သဘာဝအလွတရားကို အခ်ိန္ ၾကာၾကာမခံစားခဲ့ရပါဘူး။ အားလံုးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ လြမ္းေမာစရာအမွတ္တရေန႔ရက္ေလးကို ကိုယ္စီ တစ္ဖန္ျပန္မက္ခြင့္ရပါေစလို႔လည္း ဆႏၵရိွေနၾကမွာပါ။
ဆက္လက္ႀကိဳးစားပါဦးမည္....
