Büyük şehirlerin keşmekeşinde yaşayan insanlar bilirler; ilk fırsatta yeşile, doğaya, temiz havaya, suya nasıl da koşarak kaçtığımızı. Yine öyle günlerden birinde Karagöl yollarına düştük. Böyle zamanlarda gerçekten kendi adıma üzülüyorum halimize. Nasıl da açız doğaya, yeşilliğe. Her gördüğüm yemişli ağaçta arabayı durdurup, bu neymiş diye bakıyorum. Sonunda bir su başında mola verince hemen karşı taraftaki küçük tepeciğe çıktım. Ağaçların dallarıyla ördüğü ufak bir patikada yürürken işte bu muhteşem yapıt ile karşılaştım.
(People who live in the rush of big cities know; in the first opportunity we are running away in green, in nature, in clean air, in the water. Again, in one of these days we dropped to Karagöl roads. At such times I am really sorry for my own name. How we are open to nature, to greenery. I stop the car in every nuts I see, and I look at what it is. At the end of a water break, I immediately went to the small hill on the opposite side. When I walked on a small patio where the trees sprout, I met this wonderful work.)
Bu tarz doğal güzelliklere aşina olmadığımız için hayli ilgimi çekmişti. Bir yandan hemen gidip incelemek istedim; bir yandan da tedirgin oldum. Neticede özel mülk ;) Rahatsız etmek istemezdim. Yine de bildiğim tüm etik kurallarını unutarak yavaşça yaklaştım bu minik kuş yuvasına. :) Yuvada yalnızca küçük ev sahipleri vardı.
(I was very interested because I was not familiar with these natural beauties. On the one hand I wanted to go and examine immediately; on the one hand I was nervous. As a result private property;) I would not want to bother. Nevertheless, forgetting all the rules of ethics that I know, I slowly approached this tiny bird's nest. :) The nook had only small hosts.)
Tek kelimeyle muhteşemdi! Hangi canlı eli ve de kolu olmadan bu ince işçiliğe imza atabilir diye düşünmeden edemedim. Gagasıyla getirdiği çer çöpü nasıl güzel örmüş! Nasıl da sağlam tutturmuş ağacın dalına! Tabi, hikmetten sual olmaz.
İşte bu minikler de evin küçük sakinleri. Çoktan yumurtalarını çatlatıp hayatla tanışmışlar ve bu hayata karşı kanat çırpmaya başlamışlardır.
Yolunuz açık olsun kuşlar! Gökyüzüne baktığımızda bakışlarımızın size ihtiyacı var. Eksik olmayın sakın...
(In one word it was magnificent! I could not help thinking without which the living hand and the arm would be able to sign this fine workmanship. How beautiful the garbage he brought with the beaks! How can you keep it strong? Sure, no wisdom.
These little ones are the little inhabitants of the house. They have already cracked their eggs and met with life, and they have begun to flap their wings against this disease.
Be open your birds! When we look at the sky, we need you to look at us. Do not be missing. ...)
