Palubog na ang Araw
laging hanap ay Ikaw.
Matamis mong halik
kahit sa panaginip pilit kong maibalik.
Bakit kailangan kang lumisan
tanging hatid naman nito sa puso ko ay kalungkutan.
Sa bawat hakbang palayo
puso ko ay nagdurugo.
Mahal mo ba ako?
o sya parin ba ang laman ng yong puso.
Panakip butas lang ba ako para maibsan ang kalungkutan
dyan sa puso mong sugatan?
Dapat mong malaman sinta
hindi ako isang laruan na basta-basta na lang iwan
pagkatapos mong paglaruan at pagsawaan.
Masakit isipin pero kailangan tanggapin
bukas sisikat muli ang araw,
pero sa muling paglubog nito'y
bakit pangalan mo parin ang laging sinisigaw.
Kahit uminom man at maglasing
ang isip naman ay gising.
Gising at mulat,
kung anong gagawin sa puso ko ngayon na may sugat.
Pero bagamat medyo may lamat,
ako parin ay nagpapasalamat
dahil sa iyong pag-alis,
baon ko naman ay aral na sa skwela, punyal ang panulat
at sa isip! na minsan mahirap pala maging banal
na kailangan din palang tigasan muna ang puso na parang bakal
bago ka magmahal.
Kaya sa mga lalaki dyan,
buksan ang isipan at pakinggan
lalo na sa mga lalaking nagmahal ng lubusan.
Balanse lang pre!
marami pang iba dyang mga babae
na deserving sa isang matino
at mapagmahal na lalaki.
