IGF1 to pierwszy parametr ktorego nikt nie bada i pewnie malo kto wie co to jest .
Insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1, ang. Insulin-like
growth factor) znany jest już od lat pięćdziesiątych XX wieku.
Wówczas pojawiły się pierwsze doniesienia o istnieniu czynników
wzrostowych. Jednak dopiero jako cząsteczka IGF-1
został opisany w roku 1978, kiedy to Rinderknecht i Humbel
wyizolowali z ludzkiego osocza dwie aktywne somatomedyny,
których struktura okazała się bardzo zbliżona do proinsuliny
[1,2]. Ze względu na podobieństwo w budowie oraz powinowactwo
do receptora insulinowego peptydy te nazwano insulinopodobnymi
czynnikami wzrostu – IGF-1 i 2, a ich szerokie
działanie metaboliczne i mitogenne pozostało przedmiotem
wielu badań intensywnie prowadzonych do dziś.
Jeśli chodzi o długowieczność, to niski poziom hormonu wzrostu też wydaje się być korzystniejszy. Liczne badania wykazały, że w przypadku wielu gatunków (myszy, muszek owocowych i ludzi) osobniki o niskim poziomie IGF-1 żyją dłużej.
Valter Longo, dyrektor Instytutu Długowieczności na Uniwersytecie Południowej Kalifornii odkrył wraz z zespołem, że osoby powyżej 65 roku życia, z podwyższonym poziomem IGF-1, wykazywały czterokrotny wzrost ryzyka zachorowania na raka i 75% wzrost ryzyka przedwczesnej śmierci, w porównaniu z przeciętną w swojej grupie rówieśniczej.
Mozna go zbadac w laboratorium ,aby go obnizyc nalezy ograniczyc bialko w diecie do max . 0.7g na kg masy ciala,rowniez posty stosowane systematycznie obnzaja jego poziom (oczywiscie zastosowanie postow 2-4 dniowych trzeba skonsultowac ze swoim lekarzem .