“ကျကန်တော်က ဒ လက်စကပ်ကို ယူလိုက်သည်။ ရွှေသကားတေကကိုတော့ သူတို့ကို ဖြိုတ်ယူခကင့် ပေးလိုက်တယ်။ လက်စကပ်က အဖိုးတန်ပါတယ်ခင်ဗျာနော်” ဟု ပြောရင်း သူ့အိတ်ထွဲမှ ညစ်ထေးနေသော လက်ကိုင်ပဝါကိုထုတ်ယူပြ း လက်စကပ်ပေါ်မှ

“ဒါပေမွဲ့ ဒ ကြော်ငြာကို ဘယ်သူထည့်တာလွဲ။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိမှာ သေချာပါတယ်။ သူဟာ အင်မတန် နာမည်ကျော်ကြားတွဲ့ ပုဂ ိုလ်ကြ းပေပွဲ” “သုသာန်ကြ းကြပ်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနက ကြောငြာတာပါခင်ဗျာ။ သူ့အလောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က

လှည်းရပ်လိုက်သောအခါ ဝတ်စုံနက်နှင့်လူက အောက်သို့ဆင်းလာ၏။ ကုတ်အင်္ကျီ အတကင်းအိတ်ထွဲမှ စာရကက်တစ်ရကက်ထုတ်ယူပြ း တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အုတ်နံရံပေါ်မှာ ထကင်းထားသော အမည်များကို လိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤအုတ်ဂူသို့

သူ မေးသည်ကို ပြန်ဖြေသော အစောင့်၏မျက်နှာပေါ်တကင် အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင်ကလေးတစ်ခု ပေါ်သကားသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ “လမ်းနံပါတ် ၆၊ အိမ်နံပါတ် ၅၀ မှာပါ” အမေရိကန် သတင်းစာဆရာသည် ပြံိုးပြ း လှည့်ထကက်လာခွဲ့သည်။ သေဆုံးပြ

သူ ကျဆုံးသကားရရှာသည့် အကြမ်းဖက် ပုန်ကန်မ ကြ း ဖြစ်ပကားပြ းစ းခွဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ဆယ်မိုးပင် ကြာမြင့်ခွဲ့ပါပြ ။ ဤကမ္ဘာလောကတကင် သူ့ခေတ်သူ့အခါ သူ့အာဏာတို့သည်လည်း ကုန်ဆုံးလကန်မြောက်ခွဲ့ပြ ဖြစ်၏။ ယုတ်စကအဆုံး

Hey I love you. ငါဒါကိုပြောနိုင်တယ် ပြန်တွေးကြည့်တော့ အရင်ထဲကချစ်တယ် ခုလဲ နင့်ကိုမမေ့နိုငသေးဘူး အရင်လို ချစ်မြဲ ချစ်ဆဲ ချစ်တုန်းဘဲ လို့ထင်တယ် နင်မရှိရင် မပျော်ဘူး နင်ရီပေးနေရင်သိသိသာသာ ငါအရမ်းပျော်နေတတ်တယ်

တစ်ခါတစ်ခါပေါ့ အတိတ်ဆိုပေမဲ့လဲ ငါလွမ်း နေမိပါတယ်။ တကယ်တော့ မာန တေထားတာမကောင်းမှန်း နင်ရောငါရော အတူတူ သိကြပေမဲ့ ခုကျတော့ ငါတို့တွေ ဝေးနေခဲ့ကြပီ။ မထင်ထားခဲ့ပေမယ့် တကယ်ကြုံ လာခဲ့ ကြရပီ။ တကယ်တော့ အလွမ်းဆိုတာ

နင်ဖုန်းတေခဏခဏ မဆက်ပါနဲ့လား ငါကိုင်မိသွားမှာဆိုးလို့ပါ အရင်လိုအဆင်မပြေနိုင်တော့တာနင်ရော ငါရော နှစ်ယောက် စလုံးသိကြတာဘဲ။ခေါင်းမမာပါနဲ့နတော့ နင်လဲ နင့်လမ်း နင် လျှောက်နိုင်နေတာဘဲ။ငါလဲကြိုးစားနေပါတယ် တစ်ယောက်ထဲ

နင့်ကို မမုန်းပါဘူး လိုအပ်ဝောာ့ လဲ သတိပေး ရ‌တာပေါ့။ နင်လိမ်မာသင့်ပီ ငါလဲ အတော် ရင့်ကျက်ခဲ့ ပီ။ နင် လူမဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တေ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့လား။ နင့်အတွက် ငါ့အတွက်အဆင်ပြေ စေမှာပါ။ နင်လဲ လိမ်မာပါတော့ဟယ် ငါတို့အသက်

"ဘာ" နင်ကငါ့ကို ဘယ်လိုထင်နေလဲပြောစမ်းပါဦးနင့်စကားတေနင်သိနော် အခြေနေအချိန်ခါကိုလဲသိ နင်တော်ဆော်လူပါးဝလွန်းတယ်လို့မထင်မိဘူးလား