„Jak rozpoznać ludzi, których już nie znamy?” Boże… Nie pozwól zapomnieć twarzy, których już nie dostrzegamy. Boże… Gdzie odnaleźć imiona, których już nie pamiętamy. Gdzie przyjaciele, którzy nas nie znają,

Marzenia, awanse i zarobki, pozycja społeczna i ambicje, tytuły naukowe i autorytety… Wszystko, co dotyczy tego świata, tego życia, mieści się w garści popiołu. Tak kończy się pogoń za złudzeniami, za

Czas leci i biegnie czas jest i był i już nie będzie a mnie go ciągle brak Lecę i biegnę jestem i byłem i już nie będę… za czym tak pędzę czego mi brak? Mam przecież szczęście kochałem i kocham i kochał

Poznajemy ludzi razem czas spędzamy i po chwili już się nie znamy mijamy się nierozpoznawani Chwytamy każdą chwilę jak na własność daną wyrzucamy później jak niepotrzebną i zapomnianą Kochamy na zawsze

fot. Pixabay. com W czasie adwentu szukam ciszy. Nie po to, by zaznawać spokoju i odpoczynku, nie po to, aby oddzielić się od ludzi, którzy mnie irytują, lub od obowiązków. Zamykam się w ciszy, aby głębiej

Oglądam z uwagą każdy liść jesienny opadający z wolna z bogatych kolorami alei drzew Może jeden z nich okaże się listem od ciebie przysłanym na skrzydłach chłodnego wiatru Kilka zdań napisanych sercem

Przepadła gdzieś poezja zaginął po niej ślad wszelki niema słowa zapachu myśli nic Przepadła jak gwiazda w czarnej dziurze uwięziona na wieki nie wydostanie się nigdy ani westchnienia szept Przepadła gdzieś

Jeszcze jeden promień słońca jeszcze jeden kwiat kwitnący błękit nieba ponad nami oddech pełen woli życia Jeszcze krótka chwila przyjdzie zima i przykryje wszystko martwą i zimną bielą Jeszcze jesień nam

Jeszcze jeden promień słońca jeszcze jeden kwiat kwitnący błękit nieba ponad nami oddech pełen woli życia Jeszcze krótka chwila przyjdzie zima i przykryje wszystko martwą i zimną bielą Jeszcze jesień nam

Siedemnasty dzień września. Od siedemnastu dni Polska toczyła krwawy bój z Niemcami owładniętymi brunatną ideologią mordu. Z podobną ideologią na sztandarach weszły od wschodu komunistyczne hordy morderców

Piękne są kwiaty zachwycają kolorem delikatnością i zapachem zachwycają serce bo powstały z blasku słońca namalowane światłem które pieści oczy Piękni są ludzie pełni blasku i światła zachwycający urokiem

Nie dopieszczam wiersza godzin nie daję i dni nie rozmyślam wieczorami w nocy nie śni się mi Wiersz staje się nagle jak eksplozja wszechświata w jednym błysku pośród chaosu W chwili krótszej niż myśl rodzi

Każda myśl jest oczekiwaniem każde spojrzenie tęsknotą uśmiech jest westchnieniem słowo już tylko wspomnieniem a to wszystko jest niczym chociaż kształt nadało chwili obecnej i ta chwila jest życiem… Pełnym

Wiara jest fundamentem żyzną glebą na której wyrośnie każde dobro Wystarczy wrzucić najmniejsze nasiono a na glebie wiary stanie się drzewem Drzewem nadziei i miłości drzewem radości nieskończonego tworzenie

Ze snu głębokiego obudziły się wspomnienia dni nierzeczywiste szalone pięknem Cienie przeszłości blaski chwil nie wrócą już nie zagrają na czułości Zamknę oczy niech na chwilę dawny dzień się toczy niech

To serce dla ciebie bije dla ciebie cały żyję więc trenuję i męczę się chodzę i biegam i pedałuję byle jeszcze z tobą być dla ciebie nasz świat tworzyć z tobą do raju iść i żyć To serce wolne jest bo do

Spojrzałem w niebo a tam… twoje oczy wpatrzone prosto we mnie Szukałem ciebie tu i tam błądziłem po ziemi patrzyłem pod nogi a Ty… cały czas jesteś tam Szukałem Twojego głosu a wystarczyło unieść głowę

Czy chrześcijanin może żyć w pokoju z tym światem? Ależ tak, jak najbardziej. Świat właśnie marzy i oczekuje takiego chrześcijaństwa. Co trzeba robić? Nic trudnego. Przede wszystkim należy przestać mówić

Życie moje jakże piękne jesteś i jak bardzo krótkie jak pył rzucony w otchłań wieczności Za mną ciemność przede mną niewiadoma teraz i tutaj jest moja wieczność Z pyłu narodził się wszechświat pyłem jestem

Kawa… ech kawa staje się nektarem nie z tej ziemi za każdym razem gdy w twoich oczach topię spojrzenie Kawa pachnie morzem jak ty wiosną pachniesz otacza mgiełką serce zwilża usta gorącą miłością Ech…