Drieëndertigduizend zevenhonderdenzevenendertig. De hoeveelheid foto's die ik op dit moment op mijn telefoon heb staan. Bizar hoe veel eigenlijk, maar toch zijn een heleboel ervan me dierbaar. Ik pak geregeld

Soms voelt het nog zo onwerkelijk. Zo onwerkelijk dat Veerle zingend haar bed in gaat, doorslaapt en rustig ontwaakt. Wat is dit anders geweest. Als baby had ik Veerle door refluxklachten veel in de draagzak.

Soms voel ik me een beetje schuldig naar Lars toe deze vakantie. Het mannetje wordt overal maar mee naar toe genomen, zit veel in de wagen of draagzak en slaapt wat korter of later dan normaal. Eigenlijk

Thijs en ik houden allebei enorm van reizen. Voordat we besloten dat we graag een gezinnetje wilden gaan stichten, hebben we geprobeerd om zoveel mogelijk landen te zien. Vooral Azië bleef ons trekken.

Normaal ben ik iemand die je niet snel hoort klagen over hitte. Sterker nog, ik vind het heerlijk dit weer. Dat brandende zonnetje op je huid, het buiten leven, het zo lekker rozig voelen in de avond.

21 juli 2020. Het is 5 uur 's ochtends wanneer ik wakker wordt met een nat gevoel tussen mijn benen. Ik spring meteen het bed uit en roep naar Thijs dat mijn vliezen zijn gebroken. Al snel kom ik erachter

Gisteren was het precies een jaar geleden. Een jaar geleden dat ik erachter kwam dat er opnieuw een wondertje in mijn buik mocht groeien. Soms verdwijnen herinneringen even naar de achtergrond, om op speciale

Terwijl Thijs met Veerle een boekje aan het lezen was, besloot ik Lars alvast in bed te leggen. Ik had de tijd niet zo goed in de gaten gehouden en na ons avondeten en het badderen van beide kinderen was

Nu de regen hier met bakken uit de lucht komt vallen, de kindjes fijn op bed liggen en ik met een kopje thee op de bank neerplof, lijkt het me een goed moment om mezelf eens voor te stellen. Ik besefte