Isang umaga ng Sabado, ng maramdaman ko ang mainit na hulab ng katawan ni Yanna. Hindi mawala sa akin ang magalala lalo na nun nakita ko sa thermometer na meron siyang sinat. 37.5. Tayo nga na matatanda, sumama lang ng konti an pakiramdam, latang lata na tayo. Pano pa kaya ang isang bata na wala pa kamuwang muwang.
Agad ko siyang pinainom ng gamot sa lagnat (paracetamol) na siya rin naman advice ng kanyang pedia. Dahil siguro sa pabago bago panahon kaya siya nilagnat. Uulan ng kaunti sa hapon, at saka iinit na naman ng sobra.
Isang bagay na nakakatuwa sa anak ko, ay ang hindi niya pananabang sa pagkain. MAsigla pa rin siya kumain kahit na may nararamdaman. At yun nga, may hinandang kakanin ang aking ina na siyang pambenta. Pero etong aking anak, nanguna pa sa pangdampot.
Kitang kita sa anak ko ang saya sa kanyang mukha ng may makita pagkain. May hawak na sa isang kamay, dampot pa ulit sa isang kamay.
Sobrang blessed ko at nagkaron ako ng isang anak na masiglahin, malusog at masayahin.
