آورده‌اند که بوزینه‌ای درودگری را دید بر چوبی نشسته و آن را می‌برید و دو میخ داشت یکی را بر شکافِ چوب فرو کوفتی تا بریدن آسان گشتی و راه آمدوشد بر اره گشاده شدی، و چون شکاف از حد معین درگذشتی، دیگری بکوفتی

انوار سهیلی حسین واعظ کاشفی یک صفحه از کتاب انوار سهیلی. (منبع)