Spędza czas w swoim towarzyskie, Zawsze jest sam z dala od społeczeństwa, Nie prosząc o pomoc, Woli radzić sobie sam, Ludzie widząc samotnika myślą, że jest dziwnym człowiekiem, A on woli ciszę, spokój

Kochana Polsko powiedz, co się stało z tobą, Byłaś wielkim imperium, Nie poddawałaś się przy rozbiorach i nawet jak odebrano ci niepodległość na sto dwadzieścia trzy lata nie poddałaś się, W czasie I,

Po śmierci nadal będę żywy i zawsze blisko ciebie, Gdziekolwiek będziesz, będę z tobą, W myślach i na sercu dnie, Moim domem będzie niebo, mam taką nadzieję, Ale nie martw się, będę szczęśliwy, Szczęśliwy,

Z tego miejsca chciałbym wszystkich przeprosić że nie wrzucałem nic, Prawa jest taka że kompletnie mi to wyleciało z głowy, Obiecuję poprawę i już od jutra będę dalej udostępniał wiersze, Jeszcze raz

Siedząc na krześle pijąc kawę, Lecz nie pamiętając, którą z kolei czuje pustkę w głębi duszy, Która rozrywka mnie na strzępy, Dookoła głośno, lecz nikogo nie ma, To myśli mówią mi, że to tęsknota, Lecz

Wybrałbym się na zimowy spacer pooddychać mroźnym powietrzem, Usłyszeć, jak śnieg skrzypi pod stopami, Poczuć na twarzy zimowy mroźny wiatr, Wiatr, który zatrumieni nos i policzki, Na zimowy spacer wybrałbym

Uczucie, które nie pożąda żaden człowiek, Bo każdy pragnie kochać i być kochanym, Nikt nie tęskni za bycie samym, Samotność bywa uporczywa, Lecz dla wielu jest niezbędna, Gdy muszą się pogodzić z nieudaną