Var olan her şeyin bir sonunun olduğunu bilmek için, o şeyin başlangıcını düşünmek yeterdi. Vazgeçilmez her nesnenin kayıplar yurdunda hiçliğe gömülü olduğunu bilmekse kendi ölümünü düşünmekten ibaretti.

Aynı sokaklardan bininci kere de geçip, aynı mavi kapılı evin önünde bin birinci defa bulunca kendini, kaybolduğunu değil, bunun bir rüya olması gerektiğini düşündü. Siyah’a göre bu alelade bir sokaktı.

Bir minibüs geçti. Minibüsün içindeki insanlar yeni ve korkutucu bir haber almış gibi, durgun ve gergin Siyah’a dikkatle baktılar. Siyah yorgun düştüğü için yol kenarındaki taşa oturmuştu, taş buz gibiydi,