Maandag brachten we Roos naar Montpellier, nadat we natuurlijk nog een statieportet op de trap hebben genomen. Blij meisje :-)
Zoals we meestal doen als we naar MPL gaan, parkeerden we aan de rand van de stad in Occitanie en gingen met de tram richting het station. In de buurt van het station Saint Roch zat de hostel van Roos: JOST Montpellier. Een spiksplinternieuwe jeugdherberg in nieuwe stijl. Op de begane grond cosy zit-, hang-, werk- en eetplekken. In het midden een grote bar en aan de andere kant een podium voor optredens. De verdiepingen erboven waren de slaapverdiepingen, waar je een bed in een zespersoons zaal kan boeken maar ook twee- of vierpersoonskamers. Ook is er een 'rooftop' met zwembad en bar, maar die ging helaas voor Roos pas op 25 april open. Volgens mij een superleuke hippe plek zo midden in de stad.
We sloten af met een diner bij -hoe toepasselijk- Rosemarie, een erg leuk restaurant op een gezellig pleintje. In april is het nog net te fris om buiten te eten, dus we hebben van het leuke interieur genoten. Daarna was het tijd om gedag te zeggen, Roos zou nog drie volle dagen in MPL doorbrengen en wij gingen weer 'gewoon' aan het werk.
Uitbreiding van Galerie Bleu et Vert
Onze Bleu et Vert galerie is ook weer aangevuld. Naast een Job, een Wouter, een Mook, twee Irma's, twee Gerrit's en wat Bart's hebben we nu ook maar liefst drie werken van Roos in de keuken hangen. Een mooi cadeau van haar als dank voor de logeerpartij! Van een schilderij gemaakt in (waarschijnlijk) Saint Julien le Vetre, heeft ze een linosnede gemaakt en daar deze afdrukken van gemaakt. Ze kleuren toch wel fantastisch bij onze flessencollectie, nietwaar?
Aquarelletjes
Roos is super creatief, dat wisten we al. Nu hebben we ook even mee mogen genieten. Tijdens haar vakanties houdt ze in een schetsboekje dagelijks bij wat ze zoal gedaan heeft. Heel herkenbaar! Linksboven de heenreis met werken in de trein en met ons busje naar Sintipo rijden, Ernaast de markt op vrijdag en (volgens mij) de gitarist die we 's avonds in de Pradet zagen spelen.
Zaterdag de kronkelige autorit rond het Cirque de Navacelles (en oja, ansichtkaarten of toegangskaartjes mogen ook in het vakantieboekje geplakt worden).
En zondag het ritje met de stoomtrein van Anduze naar Saint Jean du Gard. Super leuk en herkenbaar, toch? De dagen erna heb ik ook nog een paar aquarelletjes toegestuurd gekregen, om te raden waar ze die dag in MPL was geweest. Ik had ze allemaal goed!
Hidden Disabilities Sunflower
Roos liet me een sleutelkoord zien, vrolijk groen met zonnebloemen erop, die ze aan haar rugzak had hangen. Ze vroeg of ik de betekenis van dat koord kende. Nee, dat kende ik niet. Het blijkt een hulpmiddel te zijn waarmee je kan delen dat je een 'niet zichtbare handicap' hebt, en dat je misschien een helpende hand, begrip, of meer tijd in winkels, op het werk, in het vervoer of openbare ruimte nodig hebt. Het heet het Hidden Disabilities Sunflower-sleutelkoord.
Als je de Sunflower draagt, hoef je dus niet iedere keer uit te leggen dat je af en toe hulp nodig hebt, of dat je langs een rij wachtenden mag lopen om voorrang te krijgen.
Ik vind het een mooi initiatief, dus zegt het voort! Als je er meer over wil lezen, dit is de pagina van HDsunflower
Vitraille
Bart is na het vertrek van Roos met Régis naar een glas-in-lood-winkel in Nîmes geweest om inkopen te doen voor hun glas-in-lood projecten. Helemaal opgetogen kwamen ze terug met allerlei gekleurde glasplaten, tangen, koperband, snijmat, soldeerbout en -tin, hechtvloeistoffen en een 'meuleuse': een slijpschijf om de randen van de gesneden stukjes glas glad de slijpen.
Bart heeft meteen twee gereedschapsrekjes -die we al een tijdje geleden hadden gekocht- opgehangen, waardoor nu alle attributen mooi boven de werkbank hangen. Que ça commence !
Obturation d'une molaire
Ondertussen was ik deze week een vulling uit een kies verloren. Geen idee wanneer, maar ineens voelde ik een flinke holte in een kies acherin. Dus weer een nieuw hoofdstuk aanbreken in FR: de tandarts. We hadden al een naam gekregen van een goede tandarts in Sintipo, alleen hadden we nog geen contact opgenomen. Dit leek nu een mooie aanleiding. Toen ik de assistente aan de telefoon uitlegde dat ik een vulling was verloren (een 'obturation d'une molaire') en ook maar meteen een controleafspraak wilde maken, kreeg ik als reactie dat ze op 16 november een plekje hadden. Ahum, 16 november ?? Ik probeerde uit te leggen dat het missen van die vulling toch wel onhandig was met kauwen. Vervolgens vroeg ze of ik pijn aan de kies had, aan te geven op een schaal van één tot tien... tja en dan ben ik zo eerlijk om te zeggen: nou een viertje ofzo, het is onhandig maar doet niet echt pijn. Un instant madame... nou ze hadden ook wel op 6 september een plekje. Ok, twee maanden eerder, maar nog steeds best ver weg... Nóg een keer gevraagd of het echt niet eerder kan bij spoedgevallen: désolé madame... Geduld dus hebben en hopen dat de kies niet verder aftakelt! Wel ga ik nog er en der een beetje rondvragen of dit gebruikelijk is in FR, of dat er misschien een andere tandarts eerder tijd heeft.
Le Seigneur des anneaux
Voor vanmiddag hadden we kaartjes gekocht voor een klassiek concert met de muziek van de Lord of the Rings en de Hobbit. We wilden al een tijdje een keer een concert in Montpellier bijwonen en dit thema vonden we wel toepasselijk. Helaas niet in de Comédie/Opéra, de mooie oude concertzaal van MPL, maar in het Corum, het grote congrescentrum. Ik hoopte op een groot philarmonisch orkest, maar het was 'slechts' een man of dertig schat ik. Er was een flink spektakel van gemaakt, met veel lichteffecten, rookmachines (bah), een beelden die zogenaamd uit de film zouden moeten komen. We herkenden er geen beeld van, waarschijnlijk hadden ze de rechten niet. Ook kwam er een acteur uit de film tussendoor verhaaltjes vertellen in een soort Franglais... niet te verstaan en veel te Amerikaans/populair. Bij vlagen was de muziek mooi en herkenbaar, net zo vaak herkenden we het helemaal niet. De beelden, het licht en de rook leidden erg af van het orkest, wat ik graag beter had willen zien. Al met al gaven we het een mager zesje. Nou ja, het kan niet altijd tóp zijn.
Moe en voldaan sluiten we hierbij weer een week af, op naar de volgende!
