ခြံထဲမှာ ပဲပင်စိုက်ထားသည်။ ထိုပဲပင်ကို
စင်ထိုးထားရသည်။ ထိုကြောင့် ထိုပဲကို
စင်ပေါ်က ပဲသီးဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်မည်။
ပဲပုစွန်သီးဟုလည်းခေါ်သည်။ ကျွန်တော့်
အမက ဈေးမှ ဝယ်လာသော ပဲသီးတောင့်များမှ
ရင့်သောပဲသီး၏ အသီးများကို စိုက်ပျိုးထားသည်။
ထိုစိုက်ပျိုးထားသော ပဲသီးများမှ အပင်ပေါက်လာ
သည်။ ပဲပင်လေး ကြီးလာတော့ အမကိုယ်တိုင်
စင်ထိုးသည်။ ထိုသိုစင်ထိုးရာတွင် ကျွန်တော့်အကိုက
သူ့ဝင်းထရံပေါ် မှီ၍ စင်မထိုးရန်ပြောသည်။
ထိုကြောင့် အမ သည် ဝင်းထရံအနီး၌ တိုင်စိုက်၍
စင်လုပ်ရသည်။
ပဲပင်မှ ပဲသီးများသီးသောအခါ အကို သည်
ပဲသီးများကို ဦးစွာခူးသည်။
"အမ ရေ နင့် ပဲပင်က ပဲသီးတွေ သီးနေပြီ၊
ခူးရအောင်"
ပြောရင်း ခူးသည်။ အမ ကလည်းသွားရောက်
ခူးသည်။ စနေမောင်နှမ နှစ်ဦးခူးကြသည့်
ပဲသီးတောင့်များက ငါးဆယ်သားခန့်ရသည်။
ပဲသီးများကို တဝက်ကိုစားပြီး တဝက်ကို
ကိုရင်လေးများကို ချက်ပြီးလှူသည်။
ပဲပုစွန်သီးက အစေ့ထဲ့သော အတောင့်များက
ချိုသည်။ အစေ့မထဲ့သေးသော ပဲတောင့်များက
အနည်းငယ် ခါးသက်သည်။ ကြက်သွန်နီ/ဖြူ၊
ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ငါးပိ၊ ငံပြာရည်လေးထဲ့ချက်။
ငရုပ်သီးအကြမ်းမှုန့်လေး အနည်းငယ်ထဲ့ ချက်ပါက
စားကောင်းသည်။
ပဲပုစွန်ကို အချို့က သုပ်စားသည်။ ချဉ်ရည်ကျို
စားသည်။ ကျွန်တော်တို့က ချက်စားသည်ကို
ကြိုက်သည်။ ပဲပုစွန်သီးချက် ပူပူလေးနှင့်
ငါးခြောက်ချက်ဖြင့် ယနေ့အဖို့ ထမင်းမြိန်မြိန်
စားကောင်းလှတော့သည်။
