အိမ္ေရွ့ ျပတင္းေပါက္တြင္ ငရိန္တစ္ေယာက္ ထိုင္ေနေလသည္။သူ၏မ်က္လံုးမ်ားကား တစ္ေနရာကို စူးစိုက္ၾကည့္လ်က္။တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူ့၏မ်က္လံုး
စူးစိုက္ရာအတိုင္း လိုက္လံၾကည့္မည္ဆိုလ်ွင္ ေတြ႔ရမည္
ကား အိမ္ေရွ႔ တြင္ ခုတ္ထစ္ထားေသာ ဗန္ဒါပင္ ငုတ္တို
တစ္ခုကို ေတြ႔ရမည္သာ။ထိုဗန္ဒါပင္ ကို အဘယ္ေၾကာင့္ဤမ်ွေလာက္အာရုံ စူးစိုက္ ၾကည့္ရႈေနသနည္းဟုဆို
ျငားအံ႔။စစ္စစ္ကား သူသည္ ထိုအရာကိုစူးစိုက္ၾကည့္ရႈ
ေနျခင္းမဟုတ္၊ သူ့၏အေတြးမ်ားကား အတိတ္နွင့္အနာ
ဂတ္ဆီ ကူးလာသန္းခ်ည္၊ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနျခင္းပင္ျဖစ္၏။သူေတြးေတာေနေသာအျခင္းအရာကား အဘယ္နည္း။
" ျခြင္း 😂😂 (အတိတ္ကိုျပန္သြားဟန္)" လြန္ခဲ႔ေသာ၂ရက္ခန့္က ျဖစ္ေလသည္။"အေမ သားကို
ေဗဒင္ဆရာက ေဟာလိုက္တယ္၊ဒီနွစ္သၾကၤန္ မလည္နဲ႔
ထိခိုက္ဒဏ္ရာရမယ္တဲ႔"။
"ကံလည္း နိမ့္ေနတယ္တဲ႔၊ျပီးေတာ့" ဘာညာသာရကာ
အစံု ေဗဒင္ဆရာေျပာလိုက္တာကို အေမျဖစ္သူကို ျပန္
လည္ေဖာက္သည္ခ်မိသည္။အေမ့ျဖစ္သူမ်က္နွာ၌ သား
ျဖစ္သူအတြက္ စိုးရိမ္စိတ္က ထင္းကနဲ မဖံုးနိုင္၊မဖိနိုင္
ျဖစ္ေပၚလာသည္။ထိုေနာက္ အေမျဖစ္သူေျပာလိုက္
ေသာ စကားေၾကာင့္ "ဂိန္ကနဲ" ငိုင္သြားေလသည္။အေမေျပာလိုက္ေသာစကားကား
"ဒီလိုဆို မနက္ျဖန္(၁၀)ရက္ေန့၊ရြာမွာ တရားစခန္းစျပီ။
တစ္ခါတည္းဝင္လိုက္ေတာ့ ၊တနလာၤသား သၾကၤန္တာလည္းသင့္ေနတာ၊သားအေဖလည္း ေျပာေနတာ
သားရိန္ကို လမ္းမလည္ခိုင္းနဲ႔၊တာသင့္ေနတာဆိုျပီး
ေျပာေနတယ္ မနက္ျဖန္တစ္ခါတည္း တရားစခန္းပဲ႔ဝင္လိုက္ေတာ့."ဟူေသာ အေမစကားေၾကာင့္ ငိုင္ကနဲျဖစ္
ျခင္းနွင့္အတူ အေမကိုမွ ေဗဒင္ဆရာ စကားေဖာက္သည္ခ်မိေလျခင္းတည္းဟု စုတ္တသပ္သပ္ျဖစ္မိေလသည္။ေကာင္းမႈျပဳခိုင္းျခင္းကိုကား တြန့္ဆုတ္ခ်င္ဆုတ္မည္
၊မေကာင္းမႈကား တိုက္တြန္းရန္ပင္မလို ေသာ ပုထုဇဥ္
လူသားတို့၏ စိတ္သေဘာထားကား ၾသခ်သင့္ေပစြ။
သၾကၤန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လည္ရန္ အစီအစဥ္ကား စာအုပ္ၾကီးတစ္အုပ္မ်ွ ရွည္လ်ား၏။ယခု သားခ်စ္အေမ၏ စိုးရိမ္ျခင္းေၿကာင့္ တရားစခန္း အတင္းဝင္ ေစျခင္း က က်ြန္ုပ္၏မဟာ အစီအစဥ္ကို လႊင့္ပစ္ရမလိုျဖစ္ေန၏။ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ဥာဏ္က လင္းကနဲ ထေျပး
၏။"အေမ သားသူငယ္ခ်င္း လြင္မင္းဦးက တရားစခန္း
ဝင္ဖို့ေျပာေနတယ္၊အဲတာ ျမိဳ႕မွာသြားဝင္မယ္ေနာ္"ဆို
ျပီး အေမ့ကို ျဖီးျဖန္းလိုက္၏။အေမကား သားကို ယံုၾကည္၏။"ဒါဆိုလည္း ျမိဳ႕မွာပဲ႔သြားဝင္"ဆိုစကားနွင့္အတူ
အေမတစ္ေယာက္ အလုပ္ရႈပ္ေတာ့သည္။
"ျမိဳ႕အိမ္မွာ အက်ၤ ီအျဖဴက ဘယ္နထည္ရွိသလဲ၊လိုရမယ္ရ ၂ထည္ ထပ္ယူသြား ၊လံုခ်ည္က ျမိဳ႕ေရာက္ရင္
တစ္လံုးထပ္ဝယ္၊လိမ္းေဆးဘူးယူသြား ၊တရားထိုင္လ်ွင္ ခါးနာ ေျခနာ ျဖစ္တတ္တယ္ ၊သြားတိုက္တံလည္းေမ့မယ္" စသည္ျဖင့္စံုပလံုေစ့စြာနႈတ္ကတဖြဖြမွာလ်က္ အက်ၤ ီက ဝတ္ရရဲ႔လားတိုင္းတြာလိုက္၊ေယာဂီပိုင္း စသည့္ တရားစခန္း၌အသံုးတည့္မည့္ ပစၥည္းမ်ားကို အိတ္ထဲထည့္ေပးေနေလသည္။
က်ြန္ုပ္လည္း ေခါင္းကို "တအင္း အင္း" ျငိမ့္ရင္း
အေမ့စကားလည္း မဆန့္က်င္ခ်င္၊သူငယ္ခ်င္းေတြနွင့္လည္း လမ္းလည္ခ်င္ျဖင့္ အေတြးက်ပ္ေန၏။အေမကား
က်ြန္ုပ္ျမိဳ႕တက္လာအခ်ိန္ဆဲဆဲတြင္ပင္ တရားစခန္းမဝင္
ဖူးေသာ က်ြန္ုပ္ကို တတြတ္တြတ္မွာေနဆဲျဖစ္ေလသည္။က်ြန္ုပ္သည္လည္း ျမိဳ႕ေရာက္မွ ၾကံမည္ဟုဆိုကာ
ျမိဳ႕ကို လွစ္ထြက္လာေလသည္။
ယခုလည္း ဤအေၾကာင္းနွင့္ပင္ ငရိန္ ဟူေသာက်ြန္ုပ္
ဗန္ဒါပင္ငုတ္ကို ၾကည့္သေယာင္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႔ေနျခင္း
ျဖစ္သည္။အေမ့စကားလည္း မဆန့္က်င္ခ်င္၊အေမ့ကို စိတ္မပ်က္ေစခ်င္။ဒီနွစ္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြနွင့္ လည္ရမည္
ျဖစ္၍ လမ္းလည္း လည္ခ်င္ေလသည္။ထိုေၾကာင့္ အေမ
ေျပာေသာစကားမ်ား အတိတ္ကို ေျပး၍ၾကားေယာင္လိုက္၊သၾကၤန္တြင္း ေပ်ာ္ရမည့္ အနာဂတ္ကို ကူးသန္းလိုက္ျဖင့္ အေတြးမ်ားလည္း ေညာင္းညာ၍ ေျခကုန္လက္ပန္းက်လာေလသည္။
ဒီေန့ (၁၁)ရက္ ျဖစ္ေလျပီ။ေတြး၍ၾကံ၍ ေကာင္းတုန္း။တရားစခန္းဘက္ ဦးမလွည့္ေသးေပ။ထိုအတြင္း
အၾကံေလး တစ္ခု ျဖစ္လာ၍ ထိုအၾကံနွင့္ပင္ အေမ့ကို
ေလခ်ိဳေသြးရမည္ဟု ေတြးမိသည္နွင့္ အတန္ငယ္ စိတ္
ေျပေလ်ာ့ကာ လာေလသည္။ဤသို့ျဖင့္ သည္ေန့(၁၂)
ရက္၊အိပ္လိုက္၊စားလိုက္၊ဖုန္းပြတ္လိုက္ျဖင့္ စည္းစိမ္း
ယူေနသည္နွင့္ ညေန ပိုင္းသို့ေရာက္လာအခိုက္ ဖုန္း
ျမည္သံက သံစံုတီးဝိုင္းနွင့္အတူ နိုးထလာ၏။ဖုန္းနံပါတ္
ကို လွမ္းၾကည့္လ်က္ "ဒီနံပါတ္ ငါေတြ့ဖူးပါတယ္ အ
ေတြးနွင့္အတူ ကိုင္လိုက္စဥ္..
"ေမာင္ရိန္ ဒီမွာ တို့ေမက နင္နဲ႔ေျပာမလို့တဲ႔ ခဏကိုင္ထား"ဆိုျပီး ရြာက မရီးတစ္ေယာက္၏အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။"ဟိုက္ သြားျပီ "အေမက မရီးဖုန္းနွင့္က်ြန္ုပ္ဆီဆက္ခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ထိုေနာက္ အေမ၏အသံက
ထြက္ေပၚလာသည္။
"သားရိန္ ဘယ္မွာလဲအခုက တရားစခန္းမွာလား "ဟု
အေမရဲ႔ေမးခြန္းကို ရယ္သလိုလို ႏြဲ႔သလိုလိုအသံျဖင့္
" ဟီး ..အိမ္မွာပဲ႔ေသး အေမ"
"အခုထိ တရားစခန္းမဝင္ေသးဘူးလား ၊ဘာလုပ္ေနလဲ
ရက္ကၾကာေနပီ ခုထိမေရာက္ေသးဘူး၊လမ္းလည္ဖို့
ေျပာတာမဟုတ္လို့၊လမ္းလည္သြားဖို့ဆို နွစ္ခါအျပင္မ
ေျပာရဘူး"စသည္ျဖင့္ က်ြန္ုပ္၏မားသားၾကီးဆူေလျပီ။
က်ြန္ုပ္လည္း ၾကိဳတင္ၾကံထားေသာ အၾကံျဖင့္
"သူငယ္ခ်င္းက တရားစခန္းမဝင္ ေတာ့ဘူးတဲ႔ ၊သား
တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနလို့၊ျပီးေတာ့ တစ္ခါမွလည္း
မဝင္ဖူးဘဲ" က်ြန္ုပ္၏စကားပင္မဆံုးလိုက္ေပ။
" တရားစခန္းဝင္တာ ဟိုလူပါမွ ဒီလူပါမွလား ၊သူငယ္
ခ်င္းမပါလည္း ဘာျဖစ္လဲ မနက္ျဖန္သြားဝင္ေတာ့"ဟု
လမ္းေၾကာင္းပိတ္လိုက္သျဖင့္ က်ြန္ုပ္၏ေလခ်ိဳေသြးရန္
အၾကံက မေအာင္ျမင္သည္နွင့္ စိတ္ကိုဆံုးျဖတ္လိုက္
သည္။
"ဟုတ္ကဲ႔ အခုသြားစံုစမ္းလိုက္မယ္"ဟု ေျပာျပီးသည္
နွင့္ ဖုန္းကိုခ် နီးရာ အထုပ္ဆြဲခ် ကာ ဟိုေကာက္ထည့္ သည္ေကာက္ထည့္ျဖင့္ ခရီးေဆာင္အိတ္တစ္လံုး ျပည့္
ေလသတည္း။ျပီးေနာက္ "တရားစခန္းဝင္ေတာ့မယ္၊
လိုက္ပို့"ဟု အိမ္ကို ေျပာျပီး မဟာစည္ဗုဒၶသာသနာရာ
သက္ပန္ ရိပ္သာ ဌာန ကို ဒုန္းစိုင္း ခရီးနွင္ခဲ႔ေလသည္။
ရိပ္သာသို့ေရာက္ေသာအခါ အစ္မက နွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန့ထိ အပ္နွံေပးခဲ႔ျပီး ျပန္သြားေလေတာ့သည္။
တရားစခန္း တစ္ခါမွမဝင္ဖူးေသာ က်ြန္ုပ္ ေၾကာင္ေတာင္
ေတာင္နွင့္ပင္ က်ြန္ုပ္နည္းတူ အသစ္ဝင္ေရာက္လာေသာ သူမ်ားနွင့္ (၉)ပါးသီလံခံယူကာ ေယာဂီအျဖစ္ေရာက္ေလေတာ့သတည္း။
ဤသို့နွင့္ပင္ ရိပ္သာ၌ (၁၂)ရက္ေန့ ညေနမွစ
(၉)ပါးသီလကိုအတတ္နိုင္ဆံုးလံုျခံဳေအာင္ေစာင့္ထိန္း၍ တရားထိုင္ျခင္း၊ဘာဝနာပြားမ်ားျခင္းမ်ားကို ဆရာေတာ္မ်ား၏ၾသဝါဒနွင့္အညီ စိတ္နွစ္၍ပင္ ၾကိုးစားအားထုတ္လိုက္သည္။(ရိပ္သာအတြင္း အေတြ႔အၾကံဳ မ်ားကို စာရွည္မည္စိုးျခင္းငွာ ခ်န္လွပ္ထားအံ႔)။
(၁၄)ရက္ေန့ည။ ။မနက္ျဖန္ဆိုရင္ က်ြန္ုပ္တရားစခန္းဝင္သည္မွာ သံုးညအိပ္ျဖစ္ေခ်ပီ။ထိုစဥ္"မနက္ျဖန္ ငါတို့ထြက္ေတာ့မယ္ ကုသိုလ္ လုပ္ျပီးျပီဆိုေတာ့ သၾကၤန္(၂)ရက္ ေပ်ာ္လိုက္ဦးမည္"ဟူ၍ယာဂီလူငယ္ အခ်င္းခ်င္း ေျပာသံကို က်ြန္ုပ္ၾကားလိုက္၏။က်ြန္ုပ္သည္လည္း
လင္းကနဲ အေတြးေပါက္လ်က္.
"ကိုၾကီးတို့ ရက္မျပည့္ေသးလည္း ထြက္လို႔ရလား"ဟု
ေမးရာ၊ ထြက္လို့ရေၾကာင္း အေျဖရသည္နွင့္ မနက္ အာရုံ တရားထိုင္ျခင္းျပီးေနာက္ သီလယူရာတြင္ က်ြန္ုပ္
မွာ(၉)ပါး သီလ မခံယူေတာ့ဘဲ (၅)ပါးသီလသာ ခံယူလိုက္၏။အာရုံဆြမ္း စားျပီးသည္ေနာက္တြင္ကား က်ြန္ုပ္
သည္လည္း ထြက္မည့္ေယာဂီအစ္ကိုမ်ားနွင့္အတူ
ေယာဂီထိန္းကို ထြက္မည့္အေၾကာင္း ေလ်ွာက္ထားလ်က္ ဆရာေတာ္မ်ားအား ရုိခိုးကန္ေတာ့၏။ထိုစဥ္ ဆရာ
ေတာ္က သၾကၤန္ အမွီထြက္တယ္ထင္တယ္ ဟုမိန့္ေတာ္
မူရာ က်ြန္ုပ္တို့မွာ ျပံုးျဖီး ျဖီးလ်က္ ရိပ္သာမွ ထြက္လာခဲ႔
ေလသည္။
အိမ္ေရာက္သည္နွင့္ အိမ္သားတို့၏ ျပန္ထြက္လာျပီ
လား၊ျမန္လွခ်ည့္လား အေမးကို ဂရုမျပဳအားဘဲ အင္း
သာခံျပီး အဝတ္အစားလွဲ၊မေလ်ွာ္ရေသးေသာ အျပင္
အက်ၤ ီတစ္ထည္ ဆြဲစြပ္ရင္း ေလ်ွာ္ျပီးသားျဖစ္တာေပါ့
ကြာဟု ေတြးလ်က္ အိမ္ထဲမွဆိုင္ကယ္ဆြဲထုတ္ကာ
သူငယ္ခ်င္း တို႕ဆီ အေျပးလွမ္းခဲ႔ေလေတာ့သည္။အေမ့
ဆီကိုကား ျပန္ထြက္လာပီျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းမၾကားရဲေပ။လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ကား အခု ငါ အေမ့စကားလည္း မဆန့္က်င္ျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ဆရာေတာ္
မိန့္သလို ကုသိုလ္လည္း လုပ္ တစ္နွစ္မွာ တစ္ခါသာၾကံဳ
ရေသာ မဟာသၾကၤန္လည္း ဆင္ႏႊဲ၊သည္သၾကၤန္မွာ
ကုသိုလ္တစ္ဝက္၊ အေပ်ာ္တစ္ဝက္ လုပ္ျဖစ္တာေပါ့ကြာ
ဟုကိုယ့္ အေတြးနွင့္ကိုယ္ ေပ်ာ္ေနေလေတာ့သတည္း။ ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ေႏြဦးသစ္
MSC-252
[MY PHOTO]
