Franciszek Żmurko, Dama na tle skał, 1887, Muzeum Narodowe w Kielcach
Jest jeszcze trzeci aspekt nowoczesności Żmurki. Koniec XIX wieku to okres odchodzenia od malarstwa, które miało tworzyć iluzję trójwymiarowej przestrzeni w oparciu o zasady perspektywy. Malarstwo staje się stopniowo coraz bardziej płaszczyznowe. W niektórych obrazach Żmurki jest to już proces bardzo zaawansowany. W tym niewielkim studium powierzchnia obrazu wydaje się być utworzona z zestawionych ze sobą, mniej lub bardziej jednolitych, ścinków.
Przypominam o rankingu i proszę o głos. Bardzo jestem ciekaw kto wygra.