Taaak, najpierw jeden z drugim tatuś Doberman albo inny dziadzio Labrador kupuje takiego małego wędkarza dziecku pod choinkę albo na urodziny, szczeniak się cieszy z prezentu, bawi, przytula ludzika, po

(…) Zamiast poobiedniej kawy z dobrze spienionym mleczkiem dostałem polecenie wyprowadzenia szczeniaka na spacer. – Idź, tobie też ruchu trzeba – małżonka, jak to zwykle kobiety, ogłosiła się ośrodkiem

(ciąg dalszy) Decydujemy, że najpierw kupimy co trzeba a potem się zobaczy. Szybko spisujemy na kartce potrzebne składniki z pierwszego lepszego internetowego przepisu i wybiegamy z mieszkania, by wyruszyć

Miałem wysłać ten przepis na konkurs kulinarny, ale co mi tam, niech inni też mają jakieś szanse. Przy mnie to nowicjusze, a poza tym nie chciało mi się pykać zdjęcia. Niech idzie tu. Zaczniemy zatem poważnie,

Gniewko Syn Rybaka wraca do domu. Jest późno. O tej porze nie wraca się do domu. Pada drobny deszcz, właściwie mżawka, ale zimna. Wieje. Gniewko zerka na przegub. Świecące wskazówki zegarka ułożyły się

Przyszła do mnie nie wiem skąd. Jak w piosence. Pojawiła się, uczepiła, uwiesiła, ucapiła. Jednego dnia nie znam Anki, a następnego – pstryk! ta-daaaa! – już z nią jestem. Być może chodziłem z nią do szkoły,

Telewizor mieliśmy wtedy malusi. Ekran ot, wszystkiego czternaście cali, taka archaiczna przekątna, zupełnie zapomniana w dzisiejszym RTV. Żeby cokolwiek obejrzeć, jakiś film czy mecz, siadałem sobie

Wychodząc z domu popatrzyłem w niebo. Chmurzyło się. Chyba będzie padać. Organizm wyświadczył mi dziś rano dotkliwą złośliwość, budząc się o pół godziny za wcześnie. Z nadmiaru czasu postanowiłem więc

Wdupke rzuciła teczkę na biurko dyrektora. Dyrektor wyjął z niej trzy arkusze formatu A4, rozłożył przed sobą na biurku i wpatrzył się w wydruki. Zaciekawiony Klaus również podszedł bliżej, pokonując lęk

– Czy można? – spytał cicho referent Kleinpimmel, uchylając drzwi gabinetu dyrektora. – Przyszły właśnie… – Nie wchodzić bez pukania! – ryknął zza biurka Dyrektor Wydziału Herzlichwillkommingu, Otto Hundwurst,

Ostatnio jakoś każdy czuje w sobie artystę, a niektórzy to nawet Artystę. Epidemia jakaś. Sami kreatorzy wokół, gdzie by mięsem nie rzucić. Każdy nagle czuje w sobie iskrę bożą, w mordę. Nie to, żeby jeden

Bjorn Długobrody zaśmiał się złowrogo, zawinął mieczem i zaatakował. Wyszczerbiona klinga minęła zastawę i ugodziła mnie w brzuch. A dokładnie to w stalową klamrę pasa, która - co właśnie sobie uświadomiłem